ullane posteritas credet ? Germania quondam
1
ilia ferox populis, quae vix instantibus olim
principibus tota poterat cum mole teneri,
iam sese placidam praebet Stilichonis habenis,
ut nec praesidiis nudato limite temptet
expositum calcare solum nec transeat amnem,
incustoditam metuens attingere ripam.
Celsior o cunctis unique aequande Camillo !
vestris namque armis Alarici fracta quievit
ac Brenni rabies ; confusis rebus uterque
divinam tribuistis opem, sed tardior ille
iam captae vindex patriae, tu sospitis ultor.
o quantum mutata tuo fortuna regressu !
ut sese pariter diffudit in omnia regni
membra vigor vivusque redit color urbibus aegris !
creditur Herculeis lucem renovasse lacertis
femina dilecti fatis impensa mariti ;
et iuvenem spretae laniatum fraude novercae
non sine Circaeis Latonia reddidit herbis.
Cretaque, si verax narratur fabula, vidit
Minoum rupto puerum prodire sepulchrο,
quem senior vates avium clangore repertum
gramine restituit : mirae nam munere sortis
dulcia mella necem, vitam dedit horridus anguis.
at tuus adventus non unum corpus ab umbris,
sed tot communi populos sub morte iacentes
totaque Tartareis e faucibus oppida traxit.
Ipso Roma die (nec adhuc ostenditur auctor)
personuit venisse ducem, laetisque Quirites
vocibus auspicium certi plausere triumphi,
muniti Stilichone suo. quis gaudia vero
principis, amplexus alacris quis disserat aulae ?
pulveris ambiguam nubem speculamur ab altis
turribus, incerti socios adportet an hostes
ille globus, mentem suspensa silentia librant,
donec pulvereo sub turbine sideris instar
emicuit Stilichonis apex et cognita fulsit
canities, gavisa repens per moenia clamor
tollitur ipse venit. portas secura per omnes
turba salutatis effunditur obvia signis.
