et lare contempto non reditura volant.
19
Felix, qui propriis aevum transegit in arvis,
20
ipsa domus puerum quem videt, ipsa senem ;
qui baculo nitens in qua reptavit harena
unius numerat saecula longa casae.
illum non vario traxit fortuna tumultu,
nec bibit ignotas mobilis hospes aquas,
non freta mercator tremuit, non classica miles,
non rauci lites pertulit ille fori,
indocilis rerum, vicinae nescius urbis
adspectu fruitur liberiore poli.
frugibus alternis, non consule computat annum :
autumnum pomis, ver sibi flore notat.
idem condit ager soles idemque reducit,
metiturque suo rusticus orbe diem,
ingentem meminit parvo qui germine quercum
aequaevumque videt consenuisse nemus,
proxima cui nigris Verona remotior Indis
Benacumque putat litora Rubra lacum.
sed tamen indomitae vires firmisque lacertis
aetas robustum tertia cernit avum.
erret et extremos alter scrutetur Hiberos :
plus habet hic vitae, plus habet ille viae.
Manlius indulget somno noctesque diesque ;
21
insomnis Pharius sacra profana rapit.
omnibus hoc, Italae gentes, exposcite votis,
Manlius ut vigilet, dormiat ut Pharius.
Usque adeone tuae producitur impetus irae ?
22
nullus erit finis lacrimis ? subitisque favorem
permutas odiis ? quo mens ignara nocendi,
quo sensus abiere pii ? tantumne licebit
invidiae ? tantum strepitus valuere maligni ?
Me dolor incautus, me lubrica duxerit aetas,
me tumor impulerit, me devius egerit ardor :
te tamen baud decuit paribus concurrere telis.
humanae superos numquam tetigere querellae
nec vaga securum penetrant convicia caelum.
excessit iam poena modum. concede iacenti.
en adsum ; veniam confessus crimina posco.
Manibus Hectoreis atrox ignovit Achilles,
