viscera nascuntur gravibus certantia poenis ?
52
sed vos, o tandem veniens exercitus ultor,
solvite Titanas vinclis, defendite matrem.
sunt freta, sunt montes : nostris ne parcite membris ;
in Iovis exitium telum non esse recuso.
ite, precor, miscete polum, rescindite turres
sidereas. rapiat fulmen sceptrumque Typhoeus ;
Enceladi iussis mare serviat ; alter habenas
Aurorae pro Sole regat : te Delphica laurus
stringet, Porphyrion, Cirrhaeaque templa tenebis.”
His ubi consiliis animos elusit inanes,
iam credunt vicisse deos mediisque revinctum
Neptunum traxisse fretis ; hic sternere Martem
cogitat, hic Phoebi laceros divellere crines ;
hic sibi promittit Venerem speratque Dianae
coniugium castamque cupit violare Minervam.
Interea superos praenuntia convocat Iris,
qui fluvios, qui stagna colunt, cinguntur et ipsi
auxilio Manes ; nec te, Proserpina, longe
umbrosae tenuere fores ; rex ipse silentum
Lethaeo vehitur curru lucemque timentes
insolitam mirantur equi trepidoque volatu
spissas caeruleis tenebras e naribus efflant.
ac velut hostilis cum machina terruit urbem,
undique concurrunt arcem defendere cives :
haud secus omnigenis coeuntia numina turmis
ad patris venere domes, tum Iuppiter infit :
“O numquam peritura cohors, o debita semper
caelo progenies, nullis obnoxia fatis :
cernitis ut Tellus nostrum coniuret in orbem
prole nova dederitque alios interrita partus ?
ergo, quot dederit natos, tot funera matri
reddamus : longo maneat per saecula luctu
tanto pro numero paribus damnata sepulcris.”
Iam tuba nimborum sonuit, iam signa ruendi
his Aether, his Terra dedit confusaque rursus
pro domino Natura timet, discrimina rerum
miscet turba potens : nunc insula deserit aequor,
nunc scopuli latuere mari. quot litora restant
nuda ! quot antiquas mutarunt flumina ripas !
