Kitap 7
19
Lucil. ap. Cic. fin. V 92. Tusc. III 31. (Macrob. II 1, 6.) Sol. 1, 72. 73. Ferunt Crassumuocamus aT. uoca//// F1, avum Crassi in Parthis interempti, numquam risisse, ob id Agelastum vocatum, sicutisicut R (?)H nec flesse multos. Socratem clarum sapientia eodem semper visumuisu o vultu nec authaut F1. om.oz hilaro magis aut turbato. exit hic animianimo Fa tenor aliquando in rigorem quendam torvitatemqueturbidita- temque o naturae4 nature dure R duram et inflexibilem affectusqueaffectusque F2E2ov. eff- r humanos adimit, quales ἀπαθεῖςapathis F2. -thes v. -tis F1d. -tes R. aptis a. affatis o Graeci vocant, multos eius generis experti, — quodquodque R(?)v mirum sit — auctores maximemaximae F sapientiae,Sol. 1, 73. — (9–11) ib. 74. Diogenen Cynicum , Pyrrhonempirrhone a. pirro- o, Heraclitum, Timonem, hunc quidem etiam in totius odiumodii o generis humani evectum. sed haec parvaparua ll.ov(H). + prauae F2G naturae insignia in multis varia cognoscuntur, ut in Antonia Drusi numquam expuisse, in Pomponio consulari poeta nonnon ll.D. nunquam (R?)ov ructasse.— (Quibus naturanatura v. -rae ll concreta sunt ossa, qui sunt rari admodum, cornei vocantur) —
