Kitap 19
8
Cato 157, 1. 2. (Athenaeus IX 9 p. 369f). cfr. Th. H. VII 4, 4 et Plin. XIX 80. <1> Olus caulesque, quibus nune principatus hortorum, apud Graecos in honore fuissefuisset et non DF. non reperio, sed Cato brassicae miras canit laudes, quas in medendi20, 78 sqq. locoan in medi- cinae loco? cfr. § 169. reddemus. genera eius facit: extentisfacit tria: unam extentis v. a. J. foliis, caule magno, alteram crispo folio, quam apiacamapiacam S. app- DGFd. apianam Ev. apiacon Cato. vocant, tertiam minutis caulibus, lenem, teneram minimeque probat.Pallad. III 24, 5. Col. XI 3, 14. 23. (42). 24. (Pallad. X 13, 1). Col. X 129. Pallad. VII 4. brassica toto anno seritur, quoniam et toto secatur, utilissime tamenquinque ll. v. VI Colum. ab aequinoctio autumni, transferturque, cum v foliorum est. cymamcymam DFD. -ma rQBrot. -mas v. a prima sationesatione vet. Dal. stat- E. secat- T. sectat- r. sec- tione Qv. a. D. praestat proximo vere. hic est quidam ipsorum caulium delicatior teneriorque cauliculus , Apici luxuriae et per eum Druso Caesari fastiditus , non sine castigatione Tiberi patris. post cymam ex eadem brassica contingunt aestivi autumnalesque cauliculi, mox hiberni, iterumque cymae, nullo aeque genere multifero , donec fertilitate sua consumaturconsummatur GFQ.. alteraaltera— satio ab aequinoctio verno est, cuius planta extremo vere plantatur , ne priusprius D2S. plus S. cyma quam caule pariatpariat D2SS. om. rv.. tertia circa solstitium , ex qua, si umidior locus sitsit ego. est ll. v., aestate, si sicciorsi siccior DG. siccior rv., autumno plantaturplantator G.. umor fimumque si defuere, maior saporis gratia est; si abundavere, laetior fertilitas. fimun asininum maxime convenit.
