Şiir 8
Iam mea cycneas imitantur tempora plumas,
inficit et nigras alba senecta comas,
iam subeunt anni fragiles et inertior aetas,
iamque parum firmo me mihi ferre grave est.
nunc erat, ut posito deberem fine laborum
5
vivere, me nullo cum nullo sollicitante metu,
quaeque meae semper placuerunt otia menti
carpere et in studiis molliter esse meis,
et parvam celebrare domum veteresque Penates
et quae nunc domino rura paterna carent,
10
inque sinu dominae carisque sodalibus inque
securus patria consenuisse mea.
haec mea sic quondam peragi speraverat aetas:
hos ego sic annos ponere dignus eram.
non ita dis visum est, qui me terraque marique
15
actum iactum Sarmaticis exposuere locis.
in cava ducuntur quassae navalia puppes,
ne temere in mediis dissoluantur aquis.
ne cadat et multas palmas inhonestet adeptus, ademptus vel adeptas
languidus in pratis gramina carpit equus,
20