Şiir 5
Usus amicitiae tecum mihi parvus, ut illam
non aegre posses dissimulare, fuit,
nec ni: nec σ me complexus vinclis propioribus esses
nave mea vento, forsan, eunte suo.
ut cecidi cunctique metu fugere ruinam,
5
versaque amicitiae terga dedere meae,
ausus es igne Iovis percussum tangere corpus
et deploratae limen adire domus:
idque recens praestas nec longo cognitus usu,
quod veterum misero vix duo tresve mihi.
10
vidi ego confusos vultus visosque notavi,
osque madens fletu pallidiusque meo,
et lacrimas cernens in singula verba cadentes
ore meo lacrimas, auribus illa bibi ;
brachiaque accepi presso maesto pendentia collo,
15
et singultatis oscula mixta sonis.
sum quoque, care, tuis defensus viribus absens—
scis carum veri nominis esse loco—
multaque praeterea manifesti manifesta signa favoris
pectoribus teneo non abitura meis.
20
