Şiir 1
esse sed irato quis te mihi posset amicus?
vix tunc ipse mihi non inimicus eram.
cum coepit quassata domus subsidere, partes
in proclinatas omne recumbit onus,
cunctaque fortuna rimam faciente dehiscunt,
85
inque ipse quodam corr. Vogel. suo cladem pondere tracta ruunt.
ergo hominum quaesitum odium mihi carmine, quosque
debuit, est vultus turba secuta tuos.
at, memini, vitamque meam moresque probabas
illo, quem dederas, praetereuntis equo.
90
quod si non prodest et honesti gloria nulla
redditur, at nullum crimen adeptus eram. eram erit
nec male commissa est nobis fortuna reorum Usque usque: lisque Heinsius
decem deciens inspicienda viris.
res quoque privatas statui sine crimine iudex,
95
deque mea fassa est pars quoque victa fide.
me miserum! potui, si non extrema nocerent,
iudicio tutus non semel esse tuo.
ultima me perdunt, imoque sub aequore mergit
incolumem totiens una procella ratem.
100
