Şiir 1
aspicies, quantum dederis mihi pectoris ipse,
quoque favore animi teque tuosque canam,
non ego mordaci destrinxi carmine quemquam.
nec meus ullius crimina versus habet,
candidus a salibus suffusis felle refugi:
565
nulla venenato littera mixta ioco est.
inter tot populi, tot scriptis, milia nostri,
quem mea Calliope laeserit, unus ero.
non igitur nostris ullum gaudere Quiritem
auguror, at multos indoluisse malis;
570
nec mihi credibile est, quemquam insultasse iacenti
gratia candori si qua relata meo est.
his, precor, atque aliis possint tua numina flecti,
o pater, o patriae cura salusque tuae!
non ut in Ausoniam redeam, nisi forsitan olim,
575
cum longo poenae tempore victus eris;
tutius exilium pauloque quietius oro,
ut par delicto sit mea poena suo.
