Şiir 2
Maesta tamen scopulos fruticosaque litora calco
Quaeque patent oculis litora lata meis.
Sive die laxatur humus, seu frigida lucent
Sidera, prospicio, quis freta ventus agat;
Et quaecumque procul venientia lintea vidi,
125
Protinus illa meos auguror esse deos.
In freta procurro, vix me retinentibus undis,
Mobile qua primas porrigit aequor aquas.
Quo magis accedunt, minus et minus utilis adsto;
Linquor et ancillis excipienda cado.
130
Est sinus, adductos modice falcatus in arcus;
Ultima praerupta cornua mole rigent.
Hinc mihi suppositas inmittere corpus in undas
Mens fuit; et, quoniam fallere pergis, erit.
Ad tua me fluctus proiectam litora portent,
135
Occurramque oculis intumulata tuis!
Duritia ferrum ut superes adamantaque teque,
'Non tibi sic,' dices, 'Phylli, sequendus eram!'
Saepe venenorum sitis est mihi; saepe cruenta
Traiectam gladio morte perire iuvat.
140
