Şiir 18
Excipis amplexu feliciaque oscula iungis —
Oscula, di magni, trans mare digna peti! —
Eque tuis demptos umeris mihi tradis amictus,
Et madidam siccas aequoris imbre comam.
Cetera nox et nos et turris conscia novit,
105
Quodque mihi lumen per vada monstrat iter.
Non magis illius numerari gaudia noctis
Hellespontiaci quam maris alga potest;
Quo brevius spatium nobis ad furta dabatur,
Hoc magis est cautum, ne foret illud iners.
110
Iamque fugatura Tithoni coniuge noctem
Praevius Aurorae Lucifer ortus erat;
Oscula congerimus properata sine ordine raptim
Et querimur parvas noctibus esse moras.
Atque ita cunctatus monitu nutricis amaro
115
Frigida deserta litora turre peto.
Digredimur flentes, repetoque ego virginis aequor
Respiciens dominam, dum licet, usque meam.
Siqua fides vero est, veniens hinc esse natator,
Cum redeo, videor naufragus esse mihi.
120
