Şiir 17
An, quia vim nobis Neptunius attulit heros,
Rapta semel videor bis quoque digna rapi?
Crimen erat nostrum, si delenita fuissem;
Cum sim rapta, meum quid nisi nolle fuit?
Non tamen e facto fructum tulit ille petitum;
25
Excepto redii passa timore nihil.
Oscula luctanti tantummodo pauca protervus
Abstulit; ulterius nil habet ille mei.
Quae tua nequitia est, non his contenta fuisset —
Di melius! similis non fuit ille tui.
30
Reddidit intactam, minuitque modestia crimen,
Et iuvenem facti paenituisse patet;
Thesea paenituit, Paris ut succederet illi,
Ne quando nomen non sit in ore meum?
Nec tamen irascor — quis enim succenset amanti? —
35
Si modo, quem praefers, non simulatur amor.
Hoc quoque enim dubito — non quod fiducia desit,
Aut mea sit facies non bene nota mihi;
Sed quia credulitas damno solet esse puellis,
Verbaque dicuntur vestra carere fide.
40
