Şiir 16
Et soror, effusis ut erat, Cassandra, capillis,
Cum vellent nostrae iam dare vela rates,
'Quo ruis?' exclamat, 'referes incendia tecum!
Quanta per has nescis flamma petatur aquas!'
Vera fuit vates; dictos invenimus ignes,
125
Et ferus in molli pectore flagrat amor!
Portubus egredior, ventisque ferentibus usus
Applicor in terras, Oebali nympha, tuas.
Excipit hospitio vir me tuus — hoc quoque factum
Non sine consilio numinibusque deum!
130
Ille quidem ostendit, quidquid Lacedaemone tota
Ostendi dignum conspicuumque fuit;
Sed mihi laudatam cupienti cernere formam
Lumina nil aliud quo caperentur erat.
Ut vidi, obstipui praecordiaque intima sensi
135
Attonitus curis intumuisse novis.
His similes vultus, quantum reminiscor, habebat
Venit in arbitrium cum Cytherea meum.
Si tu venisses pariter certamen in illud,
In dubio Veneris palma futura fuit!
140
