Şiir 16
Non habuit tempus, quo Cresia regna videret,
Aptius — o mira calliditate virum!
'Res, et ut Idaei mando tibi,' dixit iturus,
'Curam pro nobis hospitis, uxor, agas.'
Neclegis absentis, testor, mandata mariti!
305
Cura tibi non est hospitis ulla tui.
Huncine tu speras, hominem sine pectore, dotes
Posse satis formae, Tyndari, nosse tuae?
Falleris — ignorat; nec, si bona magna putaret,
Quae tenet, externo crederet illa viro.
310
Ut te nec mea vox nec te meus incitet ardor,
Cogimur ipsius commoditate frui —
Aut erimus stulti, sic ut superemus et ipsum,
Si tam securum tempus abibit iners.
Paene suis ad te manibus deducit amantem;
315
Utere mandantis simplicitate viri!
Sola iaces viduo tam longa nocte cubili;
In viduo iaceo solus et ipse toro.
Te mihi meque tibi communia gaudia iungant;
Candidior medio nox erit illa die.
320
