Şiir 16
A, quotiens lacrimis venientibus ora reflexi,
Ne causam fletus quaereret ille mei!
A, quotiens aliquem narravi potus amorem,
Ad vulnus referens singula verba meum,
Indiciumque mei ficto sub nomine feci!
245
Ille ego, si nescis, verus amator eram.
Quin etiam, ut possem verbis petulantius uti,
Non semel ebrietas est simulata mihi.
Prodita sunt, memini, tunica tua pectora laxa
Atque oculis aditum nuda dedere meis —
250
Pectora vel puris nivibus vel lacte tuamve
Complexo matrem candidiora Iove.
Dum stupeo visis — nam pocula forte tenebam —
Tortilis a digitis excidit ansa meis.
Oscula si natae dederas, ego protinus illa
255
Hermiones tenero laetus ab ore tuli.
Et modo cantabam veteres resupinus amores,
Et modo per nutum signa tegenda dabam.
Et comitum primas, Clymenen Aethramque, tuarum
Ausus sum blandis nuper adire sonis,
260
