Şiir 16
Phryx erat Aurorae coniunx, tamen abstulit illum
Extremum noctis quae dea finit iter.
Phryx etiam Anchises, volucrum cui mater Amorum
Gaudet in Idaeis concubuisse iugis.
Nec, puto, conlatis forma Menelaus et annis
205
Iudice te nobis anteferendus erit.
Non dabimus certe socerum tibi clara fugantem
Lumina, qui trepidos a dape vertat equos;
Nec Priamo pater est soceri de caede cruentus
Et qui Myrtoas crimine signat aquas;
210
Nec proavo Stygia nostro captantur in unda
Poma, nec in mediis quaeritur umor aquis.
Quid tamen hoc refert, si te tenet ortus ab illis,
Cogitur huic domui Iuppiter esse socer?
Heu facinus! totis indignus noctibus ille
215
Te tenet, amplexu perfruiturque tuo;
At mihi conspiceris posita vix denique mensa,
Multaque quae laedant hoc quoque tempus habet.
Hostibus eveniant convivia talia nostris,
Experior posito qualia saepe mero!
220
