Şiir 13
Ille ferens dominae mandata recentia secum
145
Pugnabit caute respicietque domum.
Exuet haec reduci clipeum galeamque resolvet,
Excipietque suo corpora lassa sinu.
Nos sumus incertae; nos anxius omnia cogit,
Quae possunt fieri, facta putare timor.
150
Dum tamen arma geres diverso miles in orbe,
Quae referat vultus est mihi cera tuos;
Illi blanditias, illi tibi debita verba
Dicimus, amplexus accipit illa meos.
Crede mihi, plus est, quam quod videatur, imago;
155
Adde sonum cerae, Protesilaus erit.
Hanc specto teneoque sinu pro coniuge vero,
Et, tamquam possit verba referre, queror.
Per reditus corpusque tuum, mea numina, iuro,
Perque pares animi coniugiique faces,
160
Me tibi venturam comitem, quocumque vocaris,
Sive — quod heu! timeo — sive superstes eris.
Ultima mandato claudetur epistula parvo:
165
Si tibi cura mei, sit tibi cura tui!
