Şiir 12
Tibiaque effundit socialia carmina vobis,
At mihi funerea flebiliora tuba,
140
Pertimui, nec adhuc tantum scelus esse putabam;
Sed tamen in toto pectore frigus erat.
Turba ruunt et 'Hymen,' clamant, 'Hymenaee!' frequenter —
Quo propior vox haec, hoc mihi peius erat.
Diversi flebant servi lacrimasque tegebant —
145
Quis vellet tanti nuntius esse mali?
Me quoque, quidquid erat, potius nescire iuvabat;
Sed tamquam scirem, mens mea tristis erat,
Cum minor e pueris (casu studione videndi
Constitit ad geminae limina prima foris)
150
'Huc modo, mater, adi! pompam pater,' inquit, 'Iason
Ducit et adiunctos aureus urget equos!'
Protinus abscissa planxi mea pectora veste,
Tuta nec a digitis ora fuere meis.
Ire animus mediae suadebat in agmina turbae
155
Sertaque conpositis demere rapta comis;
Vix me continui, quin dilaniata capillos
Clamarem 'meus est!' iniceremque manus.
