Şiir 11
Inruit et nostrum vulgat clamore pudorem,
Et vix a misero continet ore manus.
80
Ipsa nihil praeter lacrimas pudibunda profudi;
Torpuerat gelido lingua retenta metu.
Iamque dari parvum canibusque avibusque nepotem
Iusserat, in solis destituique locis.
Vagitus dedit ille miser — sensisse putares —
85
Quaque suum poterat voce rogabat avum.
Quid mihi tunc animi credis, germane, fuisse —
Nam potes ex animo colligere ipse tuo —
Cum mea me coram silvas inimicus in altas
Viscera montanis ferret edenda lupis?
90
Exierat thalamo; tunc demum pectora plangi
Contigit inque meas unguibus ire genas.
Interea patrius vultu maerente satelles
Venit et indignos edidit ore sonos:
'Aeolus hunc ensem mittit tibi' — tradidit ensem —
95
'Et iubet ex merito scire, quid iste velit.'
Scimus, et utemur violento fortiter ense;
Pectoribus condam dona paterna meis.