Kitap 3
et, quasi sentirent, blando clamore nepotes
tendebant ad avos bracchia parva suos:
qui poterat clamabat avum tum denique visum,
et qui vix poterat posse coactus erat.
tela viris animique cadunt, gladiisque remotis
225
dant soceri generis accipiuntque manus,
laudatasque tenent natas, scutoque nepotem
fert avus: hic scuti dulcior usus erat.
inde diem, quae prima, meas celebrare Kalendas
Oebaliae matres non leve munus habent,
230
aut quia committi strictis mucronibus ausae
finierant lacrimis Martia bella suis;
vel quod erat de me feliciter Ilia mater,
rite colunt matres sacra diemque meum.
quid, quod hiems adoperta gelu tunc denique cedit,
235
et pereunt lapsae sole tepente nives,
arboribus redeunt detonsae frigore frondes,
uvidaque in tenero palmite gemma tumet,
quaeque diu latuit, nunc se qua tollat in auras,
fertilis occultas invenit herba vias?
240
