Kitap 2
hinc pater, hinc coniunx lacrimas solantur et orant,
indicet, et caeco flentque paventque metu.
ter conata loqui ter destitit, ausaque quarto
non oculos ideo sustulit illa suos.
hoc quoque Tarquinio debebimus? eloquar, inquit,
825
eloquar infelix dedecus ipsa meum?
quaeque potest, narrat, restabant ultima: flevit,
et matronales erubuere genae,
dant veniam facto genitor coniunxque coacto:
quam dixit veniam vos datis, ipsa nego.
830
nec mora, celato fixit sua pectora ferro
et cadit in patrios sanguinulenta pedes.
tunc quoque iam moriens ne non procumbat honeste,
respicit; haec etiam cura cadentis erat.
ecce super corpus communia damna gementes
835
obliti decoris virque paterque iacent.
Brutus adest tandemque animo sua nomina fallit
fixaque semianimi corpore tela rapit
stillantemque tenens generoso sanguine cultrum
edidit impavidos ore minante sonos:
840
