Kitap 4
πυγμαχίης ἐν ἀγῶσιν, ὑπʼ ἀνέρος ἀλκήεντος
ἄντην ἀσσυτέρῃσιν ὐπʼ ὠτειλῇσι δαμασθείς,
ἔστη μὲν πρώτιστα λελουμένος αἵματι λάβρῳ,
οἷα μεθυσφαλέων, ἑτεροκλινέων τε κάρηνον·
αὐτὰρ ἔπειτʼ ἐπὶ γαῖαν ὑποκλαδὸν ἐξετανύσθη·
205
ὣς ὅ γʼ ἐπὶ ψαμάθου κεκαφηότα γυῖα τάνυσσεν.
οἱ δὲ τότʼ ἐγκονέουσι πολὺ πλέον, αἶψα δʼ ὕπερθε
πάντες ἐρεισάμενοι κρατεροῖσι δέουσʼ ὑπὸ δεσμοῖς
οὐδὲν ἀλευόμενον, μάλα δʼ ἤρεμον ἀτρεμέοντα.
ὦ μέγα τολμήεντες, ὅσον χάδον, ὅσσον ἔρεξαν,
210
αἰνόν κεῖνο πέλωρον ἅτε κτίλον ἀείρουσιν.
ἔκλυον ὡς βόθροισιν ὁμοίοισίν τε δόλοισι
θήρασσαν καὶ θῶας ἀναιδέας, ἠδὲ γένεθλα
πορδαλίων ἀπάτησαν, ἀτὰρ πολὺ μείοσι βόθροις·
κίονα δʼ οὐχὶ λίθοιο, δρυὸς δʼ ἐτάμοντο κεραίην·
215
οὐδὲ μὲν ὑψικρεμῆ χιμάρου γόνον ᾐώρησαν,
ἀλλὰ κυνός· τοῦ δʼ αὖτʼ ἀπὸ μήδεα δῆσαν ἱμάσθλαις
λεπταλέαις· ὁ δʼ ἄρʼ ὦκα περισπερχὴς ὀδύνῃσιν
ὠρυθμοῖς ὑλάει καὶ πορδαλίεσσιν ἀϋτεῖ·
ἡ δὲ μάλʼ ἰάνθη, διά τε δρίος ἰθὺς ὀρούει.
220
