Stasimon 1
[Lyric-Scene]
ὁ δʼ ἀνέπτατʼ ἀνέπτατʼ ἐς αἰθέρα
Αἰσχύλος
κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς·
ἐμοὶ δʼ ἄχεʼ ἄχεα κατέλιπε,
δάκρυα δάκρυά τʼ ἀπʼ ὀμμάτων
ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων.
1355
ἀλλʼ ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα,
τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε,
τὰ κῶλά τʼ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν.
ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰ
τὰς κυνίσκας ἔχουσʼ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ,
1360
σὺ δʼ ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσα
λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνον
Διόνυσος
παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν.
ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι,
1365
ὅπερ ἐξελέγξει τὴν ποίησιν νῷν μόνον.
τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.
Διόνυσος
ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με
