Parodos
Ξανθίας
ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.
σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων
Ξανθίας
οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.
Διόνυσος
ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,
σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν
495
καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·
ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.
Ξανθίας
φέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·
καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,
εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.
500
Διόνυσος
μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.
φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.
Θεράπαινα
ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.
ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως
ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας
505
ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,
πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.
Ξανθίας
κάλλιστʼ, ἐπαινῶ.
