Parodos
[Prologue]
κίθαρίν τε ματέρʼ ὕμνων
Χορὸς Ἀγάθωνος
ἄρσενι βοᾷ δόκιμον,
125
τᾷ φάος ἔσσυτο δαιμονίοις θεοῦ ὄμμασιν
ἁμετέρας τε διʼ αἰφνιδίου ὀπός. ὧν χάριν
ἄνακτʼ ἄγαλλε Φοῖβον τιμᾷ.
Μνησίλοχος
ὡς ἡδὺ τὸ μέλος ὦ πότνιαι Γενετυλλίδες
130
καὶ θηλυδριῶδες καὶ κατεγλωττισμένον
καὶ μανδαλωτόν, ὥστʼ ἐμοῦ γʼ ἀκροωμένου
ὑπὸ τὴν ἕδραν αὐτὴν ὑπῆλθε γάργαλος.
καί σʼ ὦ νεανίσχʼ ὅστις εἶ, κατʼ Αἰσχύλον
ἐκ τῆς Λυκουργείας ἐρέσθαι βούλομαι.
135
ποδαπὸς ὁ γύννις; τίς πάτρα; τίς ἡ στολή;
τίς ἡ τάραξις τοῦ βίου; τί βάρβιτος
λαλεῖ κροκωτῷ; τί δὲ λύρα κεκρυφάλῳ;
τί λήκυθος καὶ στρόφιον; ὡς οὐ ξύμφορον.
τίς δαὶ κατόπτρου καὶ ξίφους κοινωνία;
140
τίς δʼ αὐτὸς ὦ παῖ; πότερον ὡς ἀνὴρ τρέφει;
καὶ ποῦ πέος; ποῦ χλαῖνα; ποῦ Λακωνικαί;
ἀλλʼ ὡς γυνὴ δῆτʼ· εἶτα ποῦ τὰ τιτθία;
