Metin
nubila, praetenti cedit teres area mundi,
nec tantum aerios visu transmittit hiatus
spiritus, oppositos sed transit lumine montes,
880
oceani fines atque ultima littera Thylae
transadigit volucresque oculos in Tartara mittit,
nostris nempe omnes pereunt sub nocte colores
visibus et caeco delentur tempore formae,
numquid et exuti membris ac viscere perdunt
885
agnitione notas rerum, vel gressibus errant?
una animas semper facies habet et color unus
aëris, ut cuique est meritorum summa, sinistri
seu dextri: alternas nec commutabile tempus
convertit variatque vices; longum atque perenne est
890
quidquid id est, unus volvit sua saecula cursus,
expertus dubitas animas percurrere visu
abdita corporeis oculis, cum saepe quietis
rore soporatis cernat mens viva remotos
distantesque locos, aciem per rura, per astra,
895
per maria intendens? nec enim se segregat ipsa
ante obitum vivis ex artubus aut fugit exul
