Metin
norat et ora Deo reserabat garrula Christo,
promite secretos fatus; date, pandite librum,
evomuit spirante Deo quem sanctus Esaias.
595
percensere libet calamique revolvere sulcos,
sidereis quos illa notis manus aurea duxit,
ite hinc, dum rutilos apices submissus adoro,
dum lacrimans veneror dumque oscula dulcia figo;
gaudia concipiunt lacrimas, dant gaudia fletum.
600
advenit promissa dies quam dixerat iste
adfore versiculus, cum virgo puerpera, teste
haud dubie sponso, pacti cui cura pudoris,
edidit, Emmanuelque meum me cernere fecit,
estne Deus iam noster? homo versatur et adstat
605
nobiscum nomenque probat versumque vetustis
obscurum saeclis praesenti inluminat ore.
estne Deus, cuius cunas veneratus Eous
lancibus auratis regalia fercula supplex
virginis ad gremium pannis puerilibus offert?
610
quis tam pinnatus rapidoque simillimus austro
nuntius Aurorae populos atque ultima Bactra
