Bak şimdi evlat, ayaklarını şöyle uzat, ateşin çıtırtısını dinle... Sana rüzgarın kanat çırptığı, gökyüzünün yeryüzüne eğilip sırlarını fısıldadığı o eski zamanlardan bir hikaye anlatayım.

Hani şu gökyüzü sakinlerinin bahçelerinde dolanan, fırtınaların hızıyla yarışan Harpyalar vardır ya, işte onların arasında Podarge adında biri vardı. Podarge dediysem, öyle sıradan bir kanatlı sanma onu; o, hızlı esen yel tanrısı Zephyros’un gönlünü çelmiş bir rüzgar kızıydı. Gökyüzünde birbirlerine öyle bir aşık olmuşlardı ki, bulutların arasında adeta dans ediyorlardı.

Bu fırtınalı aşktan dünyaya ne geldi biliyor musun? İki harika canlı... Onlar sadece birer at değil, sanki rüzgarın bizzat kendisine binmiş gibi koşan Ksanthos ve Balios’tu.

Bu iki atın öyle bir özelliği vardı ki, başka hiçbir yaratıkta göremezdin; ölümsüzdüler. İnsanlar, krallar ve kahramanlar yaşlanıp toprağa karışırken, onlar Akhilleus’un savaş arabasının önünde, yelelerini rüzgara savurarak zamana meydan okumaya devam ettiler. Bir tanesi, yani Balios, o kadar zekiydi ki bazen insanların dilinden anlar, savaş meydanının ortasında sahibine geleceği fısıldardı.

Düşünsene, anneleri Podarge gibi hızlı, babaları Zephyros gibi durdurulamaz... Akhilleus, savaşların o en kanlı günlerinde bile bu atların sırtında sanki bir gökyüzü sakini gibi süzülürdü. İnsanlar onları gördüğünde "Tanrılar at yarattıysa, bunlar onların şaheseridir" derlerdi.

İşte böyle küçük dostum; bazen bir fırtına ile bir esintinin kavuşması, dünyanın en hızlı masallarını doğurur. Şarabın dibindeki tortu gibi, hayatın da böyle beklenmedik ve büyülü tortuları vardır işte. Şimdi gözlerini kapat; belki bu gece, rüzgarın sesinde Ksanthos ve Balios’un nallarının tıkırtısını duyabilirsin.