Oturun şöyle çocuklar, biraz yaklaşın bakalım... Ateşin çıtırtısı size bir şeyler anlatıyor, duyuyor musunuz? Gelin, size Likya’nın eski ve akıllı kralı İobates’ten bahsedeyim. Hani şu, kızı için dünyaları yakan, zor işlerin ustası, keskin zekalı ihtiyardan...

Zamanın birinde, Argos’ta işler biraz karışmıştı. Kral Proitos, kendi ikiz kardeşiyle taht kavgasına tutuşup memleketinden sürülünce, çareyi Akdeniz’in o güneşli kıyılarında, İobates’in krallığı olan Likya’ya sığınmakta buldu. İobates, misafirperver bir kraldı; Proitos’u bağrına bastı, hatta güzel kızı Anteia’yı ona eş olarak verdi. Bir baba olarak kızının mürüvvetini görmek, gökyüzü sakinlerinin ona bahşettiği en güzel hediyeydi. Sonra İobates, damadını tekrar kral yapmak için elinden geleni ardına koymadı, ona büyük bir destek verdi.

Fakat dünya hali işte, huzur çok sürmez. Bir gün, bu Anteia, genç ve yiğit Bellerophontes’e kafayı taktı. Delikanlı ona yüz vermeyince, hırsından ne yapacağını şaşırdı ve kocası Proitos’a gidip Bellerophontes hakkında olmayacak yalanlar söyledi. Proitos, kayınpederi İobates’e güvendiği için, eline bir mektup tutuşturduğu Bellerophontes’i Likya’ya, ihtiyar kralın yanına gönderdi. Ama o mektup öyle sıradan bir mektup değildi; içinde Bellerophontes’in sonunu hazırlayacak "ölüm işaretleri" vardı.

İobates mektubu okudu, şöyle bir sakalını sıvazladı. Damadının hatırı için gencecik adamı öldürecek değildi ya! Öyle doğrudan kılıcı çekip kan dökmek, bilge bir krala yakışmazdı. Ne yaptı biliyor musunuz? "Madem çok yiğitsin, göreyim bakalım" dedi ve genci Khimaira gibi canavarların üzerine gönderdi. Hani şu aslan başlı, keçi gövdeli, yılan kuyruklu ateş püsküren yaratık! "Bunu hallet gel, konuşalım," dedi.

Ama İobates, Bellerophontes’in Pegasus’la göklere çıkıp o yaratığı dize getireceğini, imkansız denilen işlerin üstesinden geleceğini hiç hesaba katmamıştı. Yiğit her döndüğünde, İobates’in şaşkınlığı bir kat daha arttı. Zamanla anladı ki, bu gençte ilahi bir yetenek, bambaşka bir kumaş var.

Sonunda, İobates o çetin görevleri Bellerophontes’in birer birer başardığını görünce, hatasını anladı. Demek ki yalan yere iftira edilmişti. Kral, zekasını bu kez bir dostluk köprüsü kurmak için kullandı. Kızını Bellerophontes ile evlendirdi, krallığının kapılarını ona açtı. Ömrünün sonuna geldiğinde ise tahtını gönül rahatlığıyla bu yiğide devretti.

Gördünüz mü çocuklar? İnsan bazen en büyük düşmanını, aslında en sadık dostu yapabilir. Tabii, biraz akıl ve biraz da doğruyu görme cesaretiyle... Hadi, şimdi herkes yatağına! Rüyalarınızda o kanatlı atı görürseniz, sakın şaşırmayın.

Silenos'un Bildigi Gizli Gercekler

Bak minik yolcu, kulağını bana yaklaştır; yetişkinlerin büyük puntolarla yazdığı o yaldızlı destanların tozlu sayfalarında, herkesin sustuğu o derin sessizlikte saklı bir sır var. Gel, sana Iobates’in krallık tahtının altındaki o soğuk karanlığı anlatayım.

Görüyorsun ya evlat, krallar kendilerini tanrıların yeryüzündeki gölgesi sanırlar. Lykia kralı Iobates de öyleydi; elinde asası, dilinde "adalet" denen o ağır ve zehirli sözcükle hüküm sürerdi. Bir gün, iktidar hırsıyla birbirini yiyen iki kardeşten biri, Proitos, kaçıp ona sığındığında, Iobates onu bir piyon gibi kullandı. Siyasi bir satranç oyunuydu bu; kızını, yani Anteia’yı, bir eşyayı birine teslim eder gibi ona verdi. Hani şu saraylarda "kralın kızı" diye parlatılanlar var ya; aslında onlar hep büyüklerin ihtiraslı oyunlarında birer mühürdür.

Sonra o meşhur Bellerophontes geldi. Anteia’nın onuru kırılmış mıydı, yoksa sadece gücün oyuncağı olmaktan mı sıkılmıştı, kim bilir? Ama saray duvarları arasında bir iftira, bir insanın kaderini mühürlemeye yetti. Iobates, kendi ellerini kana bulamak yerine ne yaptı biliyor musun güzel evladım? Genç Bellerophontes’i, üzerine "ölüm işaretleri" işlenmiş bir mektupla Khimaira’nın, o korkunç canavarın inine yolladı. Iobates için o genç adam bir kahraman değildi; kurtulması gereken, gözden çıkarılabilir bir fazlalıktı.

Bilgelik kadehimi hafifçe aralayıp azıcık şarabı dudaklarıma değdirirken şunu düşünürüm: Sistem dediğin şey, tıpkı Iobates’in o bitmek bilmeyen görevleri gibidir. Birini öldürtür, diğerini harcatır; sen başarır, dönersin ve sistem seni yavaşça yutar. Bellerophontes tüm o zorlu işleri başardı, evet. Ama bedeli neydi? Iobates’in kanlı koltuğuna oturmak mı, yoksa bir kralın ihtiras oyununda piyonluğunu tescillemek mi?

Anlıyorsun değil mi güzel evladım? Güçlülerin "destan" dediği şey, aslında birilerinin sessizce harcandığı, insanların "görev" adı altında birbirine kırdırıldığı bir tiyatrodur. Iobates öldüğünde, o meşhur krallık sadece el değiştirdi ama o kanlı düzen, o eski ve karanlık oyun hep baki kaldı.

Sessiz kalma, sadece dinleme; bu kralların masallarındaki o gizli çatlakları gör. Gerçek, o parıltılı tahtların değil, gölgelerde unutulanların hikayesindedir.