Epeisodion 1
Ἀμφιτρύων
ἑκὰς δʼ ἀφεστὼς πολεμίους ἀμύνεται
τυφλοῖς ὁρῶντας οὐτάσας τοξεύμασιν
τὸ σῶμά τʼ οὐ δίδωσι τοῖς ἐναντίοις,
200
ἐν εὐφυλάκτῳ δʼ ἐστί· τοῦτο δʼ ἐν μάχῃ
σοφὸν μάλιστα, δρῶντα πολεμίους κακῶς
σῴζειν τὸ σῶμα, μὴ ʼκ τύχης ὡρμισμένον.
λόγοι μὲν οἵδε τοῖσι σοῖς ἐναντίαν
γνώμην ἔχουσι τῶν καθεστώτων πέρι.
205
παῖδας δὲ δὴ τί τούσδʼ ἀποκτεῖναι θέλεις;
τί σʼ οἵδʼ ἔδρασαν; ἕν τί σʼ ἡγοῦμαι σοφόν,
εἰ τῶν ἀρίστων τἄκγονʼ αὐτὸς ὢν κακὸς
δέδοικας. ἀλλὰ τοῦθʼ ὅμως ἡμῖν βαρύ,
εἰ δειλίας σῆς κατθανούμεθʼ εἵνεκα,
210
ὃ χρῆν σʼ ὑφʼ ἡμῶν τῶν ἀμεινόνων παθεῖν,
εἰ Ζεὺς δικαίας εἶχεν εἰς ἡμᾶς φρένας.
εἰ δʼ οὖν ἔχειν γῆς σκῆπτρα τῆσδʼ αὐτὸς θέλεις,
ἔασον ἡμᾶς φυγάδας ἐξελθεῖν χθονός·
βίᾳ δὲ δράσῃς μηδέν, ἢ πείσῃ βίαν,
215
ὅταν θεοῦ σοι πνεῦμα μεταβαλὸν τύχῃ.
