Stasimon 5
[Episode]
— καὶ μὴν θαλάμας τάσδʼ ἐσορῶ δὴ
980
Χορός
Καπανέως ἤδη τύμβον θʼ ἱερὸν
Θησέως ἀναθήματα νεκροῖς,
κλεινήν τʼ ἄλοχον τοῦ καπφθιμένου
τοῦδε κεραυνῷ πέλας Εὐάδνην,
985
ἣν Ἶφις ἄναξ παῖδα φυτεύει.
τί ποτʼ αἰθερίαν ἕστηκε πέτραν,
ἣ τῶνδε δόμων ὑπερακρίζει,
τήνδʼ ἐμβαίνουσα κέλευθον;
[Episode 1]
τί φέγγος, τίνʼ αἴγλαν
990
Εὐάδνη
ἐδίφρευε τόθʼ ἅλιος
λαμπάδʼ ἵνʼ ὠκυθόαι νύμφαι,
χαλκεοτευχοῦς, αἰαῖ, Καπανέως.
πρός σʼ ἔβαν δρομὰς ἐξ ἐμῶν
1000
ἐς Ἅιδαν καταλύσουσʼ ἔμμοχθον
βίοτον αἰῶνός τε πόνους·
1005
συνθνῄσκειν θνῄσκουσι φίλοις,
Χορός
καὶ μὴν ὁρᾷς τήνδʼ ἧς ἐφέστηκας πέλας
πυράν, Διὸς θησαυρόν, ἔνθʼ ἔνεστι σὸς
1010
πόσις δαμασθεὶς λαμπάσιν κεραυνίοις.
εὐκλεΐας χάριν ἔνθεν ὁρ-
1015
μάσω τᾶσδʼ ἀπὸ πέτρας πη-
πόσει συμμείξασα, φίλον
1020
χρῶτα χρωτὶ πέλας θεμένα,
Φερσεφονείας ἥξω θαλάμους,
σὲ τὸν θανόντʼ οὔποτʼ ἐμᾷ
δικαίων ὑμεναίων ἐν Ἄργει
φανῶσιν τέκνοις· ὅσιος δʼ
συντηχθεὶς αὔραις ἀδόλοις
1030
γενναίας ψυχᾶς ἀλόχοιο.
1030
Χορός
καὶ μὴν ὅδʼ αὐτὸς σὸς πατὴρ βαίνει πέλας
γεραιὸς Ἶφις ἐς νεωτέρους λόγους,
οὓς οὐ κατειδὼς πρόσθεν ἀλγήσει κλύων.
Ἶφις
ὦ δυστάλαιναι, δυστάλας δʼ ἐγὼ γέρων,
ἥκω διπλοῦν πένθημʼ ὁμαιμόνων ἔχων,
1035
τὸν μὲν θανόντα παῖδα Καδμείων δορὶ
Ἐτέοκλον ἐς γῆν πατρίδα ναυσθλώσων νεκρόν,
ζητῶν τʼ ἐμὴν παῖδʼ, ἣ δόμων ἐξώπιος
βέβηκε πηδήσασα Καπανέως δάμαρ,
θανεῖν ἐρῶσα σὺν πόσει. χρόνον μὲν οὖν
1040
τὸν πρόσθʼ ἐφρουρεῖτʼ ἐν δόμοις· ἐπεὶ δʼ ἐγὼ
φυλακὰς ἀνῆκα τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς,
βέβηκεν. ἀλλὰ τῇδέ νιν δοξάζομεν
μάλιστʼ ἂν εἶναι· φράζετʼ εἰ κατείδετε.
Εὐάδνη
τί τάσδʼ ἐρωτᾷς; ἥδʼ ἐγὼ πέτρας ἔπι
1045
ὄρνις τις ὡσεὶ Καπανέως ὑπὲρ πυρᾶς
δύστηνον αἰώρημα κουφίζω, πάτερ.
Ἶφις
τέκνον, τίς αὔρα; τίς στόλος; τίνος χάριν
δόμων ὑπεκβᾶσʼ ἦλθες ἐς τήνδε χθόνα;
Εὐάδνη
ὀργὴν λάβοις ἂν τῶν ἐμῶν βουλευμάτων
1050
κλύων· ἀκοῦσαι δʼ οὔ σε βούλομαι, πάτερ.
Ἶφις
τί δʼ; οὐ δίκαιον πατέρα τὸν σὸν εἰδέναι;
Εὐάδνη
κριτὴς ἂν εἴης οὐ σοφὸς γνώμης ἐμῆς.
Ἶφις
σκευῇ δὲ τῇδε τοῦ χάριν κοσμεῖς δέμας;
Εὐάδνη
θέλει τι κλεινὸν οὗτος ὁ στολμός, πάτερ.
1055
Ἶφις
ὡς οὐκ ἐπʼ ἀνδρὶ πένθιμος πρέπεις ὁρᾶν.
Εὐάδνη
ἐς γάρ τι πρᾶγμα νεοχμὸν ἐσκευάσμεθα.
Ἶφις
κἄπειτα τύμβῳ καὶ πυρᾷ φαίνῃ πέλας;
Εὐάδνη
ἐνταῦθα γὰρ δὴ καλλίνικος ἔρχομαι.
Ἶφις
νικῶσα νίκην τίνα; μαθεῖν χρῄζω σέθεν.
1060
Εὐάδνη
πάσας γυναῖκας ἃς δέδορκεν ἥλιος.
Ἶφις
ἔργοις Ἀθάνας ἢ φρενῶν εὐβουλίᾳ;
Εὐάδνη
ἀρετῇ· πόσει γὰρ συνθανοῦσα κείσομαι.
Ἶφις
τί φῄς; τί τοῦτʼ αἴνιγμα σημαίνεις σαθρόν;
Εὐάδνη
ᾄσσω θανόντος Καπανέως τήνδʼ ἐς πυράν.
1065
Ἶφις
ὦ θύγατερ, οὐ μὴ μῦθον ἐς πολλοὺς ἐρεῖς.
Εὐάδνη
τοῦτʼ αὐτὸ χρῄζω, πάντας Ἀργείους μαθεῖν.
Ἶφις
ἀλλʼ οὐδέ τοί σοι πείσομαι δρώσῃ τάδε.
Εὐάδνη
ὅμοιον· οὐ γὰρ μὴ κίχῃς μʼ ἑλὼν χερί.
καὶ δὴ παρεῖται σῶμα — σοὶ μὲν οὐ φίλον,
1070
ἡμῖν δὲ καὶ τῷ συμπυρουμένῳ πόσει.
[Episode]
ἰώ, γύναι, δεινὸν ἔργον ἐξειργάσω.
Ἶφις
ἀπωλόμην δύστηνος, Ἀργείων κόραι.
Χορός
ἒ ἔ, σχέτλια τάδε παθών,
τὸ πάντολμον ἔργον ὄψῃ τάλας.
1075
Ἶφις
οὐκ ἄν τινʼ εὕροιτʼ ἄλλον ἀθλιώτερον.
μετέλαχες τύχας Οἰδιπόδα, γέρον,
μέρος καὶ σὺ καὶ πόλις ἐμὰ τλάμων.
Ἶφις
οἴμοι· τί δὴ βροτοῖσιν οὐκ ἔστιν τόδε,
1080
νέους δὶς εἶναι καὶ γέροντας αὖ πάλιν;
ἀλλʼ ἐν δόμοις μὲν ἤν τι μὴ καλῶς ἔχῃ,
γνώμαισιν ὑστέραισιν ἐξορθούμεθα,
αἰῶνα δʼ οὐκ ἔξεστιν. εἰ δʼ ἦμεν νέοι
δὶς καὶ γέροντες, εἴ τις ἐξημάρτανε,
1085
διπλοῦ βίου λαχόντες ἐξωρθούμεθʼ ἄν.
ἐγὼ γὰρ ἄλλους εἰσορῶν τεκνουμένους
παίδων ἐραστὴς ἦ πόθῳ τʼ ἀπωλλύμην.
εἰ δʼ ἐς τόδʼ ἦλθον κἀξεπειράθην τέκνων
οἷον στέρεσθαι πατέρα γίγνεται τέκνων,
1090
οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τόδʼ ἦλθον εἰς ὃ νῦν κακόν·
ὅστις φυτεύσας καὶ νεανίαν τεκὼν
ἄριστον, εἶτα τοῦδε νῦν στερίσκομαι.
εἶἑν· τί δὴ χρὴ τὸν ταλαίπωρόν με δρᾶν;
στείχειν πρὸς οἴκους; κᾆτʼ ἐρημίαν ἴδω
1095
πολλῶν μελάθρων, ἀπορίαν τʼ ἐμῷ βίῳ;
ἢ πρὸς μέλαθρα τοῦδε Καπανέως μόλω;
ἥδιστα πρίν γε δῆθʼ, ὅτʼ ἦν παῖς ἥδε μοι.
ἀλλʼ οὐκέτʼ ἔστιν, ἥ γʼ ἐμὴν γενειάδα
προσήγετʼ αἰεὶ στόματι καὶ κάρα τόδε
1100
κατεῖχε χειρί· πατρὶ δʼ οὐδὲν ἥδιον
γέροντι θυγατρός· ἀρσένων δὲ μείζονες
ψυχαί, γλυκεῖαι δʼ ἧσσον ἐς θωπεύματα.
οὐχ ὡς τάχιστα δῆτά μʼ ἄξετʼ ἐς δόμους;
σκότῳ δὲ δώσετʼ· ἔνθʼ ἀσιτίαις ἐμὸν
1105
δέμας γεραιὸν συντακεὶς ἀποφθερῶ.
τί μʼ ὠφελήσει παιδὸς ὀστέων θιγεῖν;
ὦ δυσπάλαιστον γῆρας, ὡς μισῶ σʼ ἔχων,
μισῶ δʼ ὅσοι χρῄζουσιν ἐκτείνειν βίον,
βρωτοῖσι καὶ ποτοῖσι καὶ μαγεύμασι
1110
παρεκτρέποντες ὀχετὸν ὥστε μὴ θανεῖν·
οὓς χρῆν, ἐπειδὰν μηδὲν ὠφελῶσι γῆν,
θανόντας ἔρρειν κἀκποδὼν εἶναι νέοις.
Χορός
τάδε δὴ παίδων καὶ δὴ φθιμένων
ὀστᾶ φέρεται. λάβετʼ, ἀμφίπολοι,
1115
γραίας ἀμενοῦς — οὐ γὰρ ἔνεστιν
ῥώμη παίδων ὑπὸ πένθους —
πολλοῦ τε χρόνου ζώσης μέτρα δὴ
καταλειβομένης τʼ ἄλγεσι πολλοῖς.
τί γὰρ ἂν μεῖζον τοῦδʼ ἔτι θνητοῖς
1120
ἢ τέκνα θανόντʼ ἐσιδέσθαι;
Παῖδες
τάλαινα μᾶτερ, ἐκ πυρὸς πατρὸς μέλη,
βάρος μὲν οὐκ ἀβριθὲς ἀλγέων ὕπερ,
1125
ἐν δʼ ὀλίγῳ τἀμὰ πάντα συνθείς.
σποδοῦ τε πλῆθος ὀλίγον ἀντὶ σωμάτων
1130
εὐδοκίμων δήποτʼ ἐν Μυκήναις;
ἐγὼ δʼ ἔρημος ἀθλίου πατρὸς τάλας
ἔρημον οἶκον ὀρφανεύσομαι λαβών,
οὐ πατρὸς ἐν χερσὶ τοῦ τεκόντος.
ποῦ δὲ πόνος ἐμῶν τέκνων,
1135
τροφαί τε ματρὸς ἄυπνά τʼ ὀμμάτων τέλη,
καὶ φίλιαι προσβολαὶ προσώπων;
[Choral 2]
— βεβᾶσιν, οὐκέτʼ εἰσίν· οἴμοι πάτερ·
Χορός
αἰθὴρ ἔχει νιν ἤδη,
1140
ποτανοὶ δʼ ἤνυσαν τὸν Ἅιδαν.
Παῖδες
— πάτερ, μῶν σῶν κλύεις τέκνων γόους;
ἆρʼ ἀσπιδοῦχος ἔτι ποτʼ ἀντιτάσσομαι
σὸν φόνον — εἰ γὰρ γένοιτο — τεκνῶν;
1145
— ἔτʼ ἂν θεοῦ θέλοντος ἔλθοι δίκα
Χορός
οὔπω κακὸν τόδʼ εὕδει.
ἅλις δʼ ἀλγέων ἐμοὶ πάρεστι.
Παῖδες
— ἔτʼ Ἀσωποῦ με δέξεται γάνος
1150
χαλκέοις ἐν ὅπλοις Δαναϊδῶν στρατηλάταν,
τοῦ φθιμένου πατρὸς ἐκδικαστάν.
[Choral 3]
— ἔτʼ εἰσορᾶν σε, πάτερ, ἐπʼ ὀμμάτων δοκῶ
Χορός
— φίλον φίλημα παρὰ γένυν τιθέντα σόν.
Παῖδες
— λόγων δὲ παρακέλευσμα σῶν
1155
Χορός
— δυοῖν δʼ ἄχη, ματρί τʼ ἔλιπεν —
σέ τʼ οὔποτʼ ἄλγη πατρῷα λείψει.
Παῖδες
— ἔχω τοσόνδε βάρος ὅσον μʼ ἀπώλεσεν.
Χορός
— φέρʼ, ἀμφὶ μαστὸν ὑποβάλω φίλαν σποδόν.
1160
Παῖδες
— ἔκλαυσα τόδε κλύων ἔπος
στυγνότατον· ἔθιγέ μου φρενῶν.
Χορός
— ὦ τέκνον, ἔβας· οὐκέτι φίλον
φίλας ἄγαλμʼ ὄψομαί σε ματρός.