Parodos
[Choral]
ἄγετʼ, ὦ παῖδες, τὴν γραῦν πρὸ δόμων,
Ἑκάβη
ἄγετʼ ὀρθοῦσαι τὴν ὁμόδουλον,
60
Τρῳάδες, ὑμῖν, πρόσθε δʼ ἄνασσαν·
λάβετε φέρετε πέμπετʼ ἀείρετέ μου
γεραιᾶς χειρὸς προσλαζύμεναι·
κἀγὼ σκολιῷ σκίπωνι χερὸς
65
διερειδομένα σπεύσω βραδύπουν
ἤλυσιν ἄρθρων προτιθεῖσα.
ὦ στεροπὰ Διός, ὦ σκοτία νύξ,
τί ποτʼ αἴρομαι ἔννυχος οὕτω
δείμασι, φάσμασιν; ὦ πότνια Χθών,
70
μελανοπτερύγων μῆτερ ὀνείρων,
ἀποπέμπομαι ἔννυχον ὄψιν,
ἣν περὶ παιδὸς ἐμοῦ τοῦ σῳζομένου κατὰ Θρῄκην
ἀμφὶ Πολυξείνης τε φίλης θυγατρὸς διʼ ὀνείρων
75
εἶδον γὰρ φοβερὰν ὄψιν ἔμαθον ἐδάην.
ὦ χθόνιοι θεοί, σώσατε παῖδʼ ἐμόν,
ὃς μόνος οἴκων ἄγκυρʼ ἔτʼ ἐμῶν
80
τὴν χιονώδη Θρῄκην κατέχει
ξείνου πατρίου φυλακαῖσιν.
ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς.
οὔποτʼ ἐμὰ φρὴν ὧδʼ ἀλίαστος
85
ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰν
καὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες,
ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους;
εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷ
90
σφαζομέναν, ἀπʼ ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως.
καὶ τόδε δεῖμά μοι· ἦλθʼ ὑπὲρ ἄκρας
φάντασμʼ Ἀχιλέως· ᾔτει δὲ γέρας
τῶν πολυμόχθων τινὰ Τρωιάδων.
95
ἀπʼ ἐμᾶς ἀπʼ ἐμᾶς οὖν τόδε παιδὸς
πέμψατε, δαίμονες, ἱκετεύω.
Χορός
Ἑκάβη, σπουδῇ πρός σʼ ἐλιάσθην
τὰς δεσποσύνους σκηνὰς προλιποῦσʼ,
ἵνʼ ἐκληρώθην καὶ προσετάχθην
100
δούλη, πόλεως ἀπελαυνομένη
τῆς Ἰλιάδος, λόγχης αἰχμῇ
οὐδὲν παθέων ἀποκουφίζουσʼ,
ἀλλʼ ἀγγελίας βάρος ἀραμένη
105
μέγα σοί τε, γύναι, κῆρυξ ἀχέων.
ἐν γὰρ Ἀχαιῶν πλήρει ξυνόδῳ
λέγεται δόξαι σὴν παῖδʼ Ἀχιλεῖ
σφάγιον θέσθαι· τύμβου δʼ ἐπιβὰς
οἶσθʼ ὅτε χρυσέοις ἐφάνη σὺν ὅπλοις,
110
τὰς ποντοπόρους δʼ ἔσχε σχεδίας
λαίφη προτόνοις ἐπερειδομένας,
Ποῖ δή, Δαναοί, τὸν ἐμὸν τύμβον
στέλλεσθʼ ἀγέραστον ἀφέντες;
115
πολλῆς δʼ ἔριδος συνέπαισε κλύδων,
δόξα δʼ ἐχώρει δίχʼ ἀνʼ Ἑλλήνων
στρατὸν αἰχμητήν, τοῖς μὲν διδόναι
τύμβῳ σφάγιον, τοῖς δʼ οὐχὶ δοκοῦν.
ἦν δʼ ὁ τὸ μὲν σὸν σπεύδων ἀγαθὸν
120
τῆς μαντιπόλου Βάκχης ἀνέχων
τὼ Θησείδα δʼ, ὄζω Ἀθηνῶν,
δισσῶν μύθων ῥήτορες ἦσαν·
γνώμῃ δὲ μιᾷ συνεχωρείτην,
125
τὸν Ἀχίλλειον τύμβον στεφανοῦν
αἵματι χλωρῷ, τὰ δὲ Κασάνδρας
λέκτρʼ οὐκ ἐφάτην τῆς Ἀχιλείας
πρόσθεν θήσειν ποτὲ λόγχης.
σπουδαὶ δὲ λόγων κατατεινομένων
130
ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν ὁ ποικιλόφρων
κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστὴς
Λαερτιάδης πείθει στρατιὰν
μὴ τὸν ἄριστον Δαναῶν πάντων
δούλων σφαγίων εἵνεκʼ ἀπωθεῖν,
135
μηδέ τινʼ εἰπεῖν παρὰ Φερσεφόνῃ
ὡς ἀχάριστοι Δαναοὶ Δαναοῖς
τοῖς οἰχομένοις ὑπὲρ Ἑλλήνων
Τροίας πεδίων ἀπέβησαν.
140
ἥξει δʼ Ὀδυσεὺς ὅσον οὐκ ἤδη,
πῶλον ἀφέλξων σῶν ἀπὸ μαστῶν
ἔκ τε γεραιᾶς χερὸς ὁρμήσων.
ἀλλʼ ἴθι ναούς, ἴθι πρὸς βωμούς,
ἵζʼ Ἀγαμέμνονος ἱκέτις γονάτων,
145
κήρυσσε θεοὺς τούς τʼ οὐρανίδας
ἢ γάρ σε λιταὶ διακωλύσουσʼ
ὀρφανὸν εἶναι παιδὸς μελέας,
ἢ δεῖ σʼ ἐπιδεῖν τύμβου προπετῆ
150
φοινισσομένην αἵματι παρθένον
Ἑκάβη
οἲ ἐγὼ μελέα, τί ποτʼ ἀπύσω;
ποίαν ἀχώ, ποῖον ὀδυρμόν,
155
τίς ἀμύνει μοι; ποία γέννα,
ποία δὲ πόλις; φροῦδος πρέσβυς,
160
στείχω; ποῖ δʼ ἥσω; ποῦ τις θεῶν
Τρῳάδες ὦ κάκʼ ἐνεγκοῦσαι
πήματʼ, ἀπωλέσατʼ ὠλέσατʼ· οὐκέτι μοι βίος
ὦ τλάμων ἅγησαί μοι πούς,
πρὸς τάνδʼ αὐλάν· ὦ τέκνον, ὦ παῖ,
δυστανοτάτας ματέρος — ἔξελθʼ ἔξελθʼ
οἴκων — ἄιε ματέρος αὐδάν.
ὦ τέκνον ὡς εἰδῇς οἵαν οἵαν
175
ἀίω φάμαν περὶ σᾶς ψυχᾶς.
μᾶτερ μᾶτερ τί βοᾷς; τί νέον
καρύξασʼ οἴκων μʼ ὥστʼ ὄρνιν
Πολυξένη
τί με δυσφημεῖς; φροίμιά μοι κακά.
Πολυξένη
ἐξαύδα· μὴ κρύψῃς δαρόν.
δειμαίνω δειμαίνω, μᾶτερ,
Ἑκάβη
ὦ τέκνον τέκνον μελέας ματρὸς
Πολυξένη
τί δὲ τόδʼ ἀγγελεῖς;
Ἑκάβη
σφάξαι σʼ Ἀργείων κοινὰ
συντείνει πρὸς τύμβον γνώμα
Πολυξένη
οἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃ
ἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι,
Ἑκάβη
αὐδῶ, παῖ, δυσφήμους φήμας·
ἀγγέλλουσʼ Ἀργείων δόξαι
195
ψήφῳ τᾶς σᾶς περί μοι ψυχᾶς.
Πολυξένη
ὦ δεινὰ παθοῦσʼ, ὦ παντλάμων,
οὐκέτι σοι παῖς ἅδʼ οὐκέτι δὴ
σκύμνον γάρ μʼ ὥστʼ οὐριθρέπταν
205
σᾶς ἄπο λαιμότομόν τʼ Ἀίδᾳ
γᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτα
210
καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνου
κλαίω πανδύρτοις θρήνοις,
τὸν ἐμὸν δὲ βίον λώβαν λύμαν τʼ
οὐ μετακλαίομαι, ἀλλὰ θανεῖν μοι
ξυντυχία κρείσσων ἐκύρησεν.
215