Stasimon 4
[Episode]
νῦν δʼ οὔτʼ ἐκεῖνον ἄνδρʼ ἔχεις σαυτῷ φίλον,
1230
Ἑκάβη
χρυσοῦ τʼ ὄνησις οἴχεται παῖδές τε σοί,
αὐτός τε πράσσεις ὧδε. σοὶ δʼ ἐγὼ λέγω,
Ἀγάμεμνον, εἰ τῷδʼ ἀρκέσεις, κακὸς φανῇ·
οὔτʼ εὐσεβῆ γὰρ οὔτε πιστὸν οἷς ἐχρῆν,
οὐχ ὅσιον, οὐ δίκαιον εὖ δράσεις ξένον·
1235
αὐτὸν δὲ χαίρειν τοῖς κακοῖς σὲ φήσομεν
τοιοῦτον ὄντα δεσπότας δʼ οὐ λοιδορῶ.
Χορός
φεῦ φεῦ· βροτοῖσιν ὡς τὰ χρηστὰ πράγματα
χρηστῶν ἀφορμὰς ἐνδίδωσʼ ἀεὶ λόγων.
Ἀγαμέμνων
ἀχθεινὰ μέν μοι τἀλλότρια κρίνειν κακά,
1240
ὅμως δʼ ἀνάγκη· καὶ γὰρ αἰσχύνην φέρει,
πρᾶγμʼ ἐς χέρας λαβόντʼ ἀπώσασθαι τόδε.
ἐμοὶ δʼ, ἵνʼ εἰδῇς, οὔτʼ ἐμὴν δοκεῖς χάριν
οὔτʼ οὖν Ἀχαιῶν ἄνδρʼ ἀποκτεῖναι ξένον,
ἀλλʼ ὡς ἔχῃς τὸν χρυσὸν ἐν δόμοισι σοῖς.
1245
λέγεις δὲ σαυτῷ πρόσφορʼ ἐν κακοῖσιν ὤν.
τάχʼ οὖν παρʼ ὑμῖν ῥᾴδιον ξενοκτονεῖν·
ἡμῖν δέ γʼ αἰσχρὸν τοῖσιν Ἕλλησιν τόδε.
πῶς οὖν σε κρίνας μὴ ἀδικεῖν φύγω ψόγον;
