Epeisodion 2
Ἐτεοκλής
καὶ πρός γε τούτοις, ἐκτὸς οὖσʼ ἀγαλμάτων,
265
εὔχου τὰ κρείσσω, ξυμμάχους εἶναι θεούς·
κἀμῶν ἀκούσασʼ εὐγμάτων, ἔπειτα σὺ
ὀλολυγμὸν ἱερὸν εὐμενῆ παιώνισον,
Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς,
θάρσος φίλοις, λύουσα πολέμιον φόβον.
270
ἐγὼ δὲ χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς,
πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις,
Δίρκης τε πηγαῖς, ὕδατί τʼ Ἰσμηνοῦ λέγω
εὖ ξυντυχόντων καὶ πόλεως σεσωμένης,
μήλοισιν αἱμάσσοντας ἑστίας θεῶν,
275
ταυροκτονοῦντας θεοῖσιν, ὧδʼ ἐπεύχομαι
θύσειν τροπαῖα, δαΐων δʼ ἐσθήματα,
στέψω λάφυρα δουρίπληχθʼ ἁγνοῖς δόμοις.
στέψω πρὸ ναῶν, πολεμίων δʼ ἐσθήματα.
τοιαῦτʼ ἐπεύχου μὴ φιλοστόνως θεοῖς,
280
μηδʼ ἐν ματαίοις κἀγρίοις ποιφύγμασιν·
οὐ γάρ τι μᾶλλον μὴ φύγῃς τὸ μόρσιμον.
ἐγὼ δέ γʼ ἄνδρας ἓξ ἐμοὶ σὺν ἑβδόμῳ
ἀντηρέτας ἐχθροῖσι τὸν μέγαν τρόπον
