Epeisodion 1
Ἐτεοκλής
ὑμᾶς ἐρωτῶ, θρέμματʼ οὐκ ἀνασχετά,
ἦ ταῦτʼ ἄριστα καὶ πόλει σωτήρια,
στρατῷ τε θάρσος τῷδε πυργηρουμένῳ,
βρέτη πεσούσας πρὸς πολισσούχων θεῶν
185
αὔειν, λακάζειν, σωφρόνων μισήματα;
μήτʼ ἐν κακοῖσι μήτʼ ἐν εὐεστοῖ φίλῃ
ξύνοικος εἴην τῷ γυναικείῳ γένει.
κρατοῦσα μὲν γὰρ οὐχ ὁμιλητὸν θράσος,
δείσασα δʼ οἴκῳ καὶ πόλει πλέον κακόν.
190
καὶ νῦν πολίταις τάσδε διαδρόμους φυγὰς
θεῖσαι διερροθήσατʼ ἄψυχον κάκην·
τὰ τῶν θύραθεν δʼ ὡς ἄριστʼ ὀφέλλεται,
αὐτοὶ δʼ ὑπʼ αὐτῶν ἔνδοθεν πορθούμεθα.
τοιαῦτά τἂν γυναιξὶ συνναίων ἔχοις.
195
κεἰ μή τις ἀρχῆς τῆς ἐμῆς ἀκούσεται,
ἀνὴρ γυνή τε χὤ τι τῶν μεταίχμιον,
ψῆφος κατʼ αὐτῶν ὀλεθρία βουλεύσεται,
λευστῆρα δήμου δʼ οὔ τι μὴ φύγῃ μόρον.
μέλει γὰρ ἀνδρί, μὴ γυνὴ βουλευέτω,
200
τἄξωθεν· ἔνδον δʼ οὖσα μὴ βλάβην τίθει.
ἤκουσας ἢ οὐκ ἤκουσας, ἢ κωφῇ λέγω;