Epeisodion 6
Οἰδίπους
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,
1520
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
1525
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος
1530
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις,
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
1535
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.
