Epeisodion 5
Ἀντιγόνη
καὶ μὴν ὅδʼ ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὁ ξένος
ἀνδρῶν γε μοῦνος, ὦ πάτερ, διʼ ὄμματος
1250
ἀστακτὶ λείβων δάκρυον ὧδʼ ὁδοιπορεῖ.
ὅνπερ καὶ πάλαι κατείχομεν
γνώμῃ, πάρεστι δεῦρο Πολυνείκης ὅδε.
Πολυνείκης
οἴμοι, τί δράσω; πότερα τἀμαυτοῦ κακὰ
πρόσθεν δακρύσω, παῖδες, ἢ τὰ τοῦδʼ ὁρῶν
1255
πατρὸς γέροντος; ὃς ξένης ἐπὶ χθονὸς
σὺν σφῷν ἐφηύρηκʼ ἐνθάδʼ ἐκβεβλημένον
ἐσθῆτι σὺν τοιᾷδε, τῆς ὁ δυσφιλὴς
γέρων γέροντι συγκατῴκηκεν πίνος
πλευρὰν μαραίνων, κρατὶ δʼ ὀμματοστερεῖ
1260
κόμη διʼ αὔρας ἀκτένιστος ᾄσσεται·
ἀδελφὰ δʼ, ὡς ἔοικε, τούτοισιν φορεῖ
τὰ τῆς ταλαίνης νηδύος θρεπτήρια.
ἁγὼ πανώλης ὄψʼ ἄγαν ἐκμανθάνω·
καὶ μαρτυρῶ κάκιστος ἀνθρώπων τροφαῖς
1265
ταῖς σαῖσιν ἥκειν· τἀμὰ μὴ ʼξ ἄλλων πύθῃ.
ἀλλʼ ἔστι γὰρ καὶ Ζηνὶ σύνθακος θρόνων
