Epeisodion 5
Ἠλέκτρα
ὁθούνεκʼ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας,
μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡς
γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.
1310
μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι,
κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷ
δακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,
ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τε
καὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·
1315
ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂν
τέρας νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δʼ ὁρᾶν.
ὅτʼ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεις ὁδόν,
ἄρχʼ αὐτὸς ὥς σοι θυμός· ὡς ἐγὼ μόνη
οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον· ἢ γὰρ ἂν καλῶς
1320
ἔσωσʼ ἐμαυτὴν ἢ καλῶς ἀπωλόμην.
Ὀρέστης
σιγᾶν ἐπῄνεσʼ ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος.
ἄλλως τε καὶ φέροντες οἷʼ ἂν οὔτε τις
δόμων ἀπώσαιτʼ οὔτʼ ἂν ἡσθείη λαβών.
1325
Παιδαγωγός
ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι,
πότερα παρʼ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθʼ ἔτι
