Epeisodion 1
Οἰδίπους
αἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπη
κλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θʼ ὑπηρετεῖν,
ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·
ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδʼ ἐξερῶ,
ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰν
220
ἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,
νῦν δʼ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,
ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·
ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου
κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,
225
τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·
κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖν
αὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν
ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.
εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς
230
τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρ
κέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.
εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου
δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,
ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.
235
τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς
τῆσδʼ, ἧς ἐγὼ κράτη τε καὶ θρόνους νέμω,
μήτʼ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,
μήτʼ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν
κοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν·
240
ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος
τοῦδʼ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ
μαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.
ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷ τε δαίμονι
τῷ τʼ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω·
245
κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τις
εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,
κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·
ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος
ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτʼ ἐμοῦ συνειδότος,
250
παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.
ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντʼ ἐπισκήπτω τελεῖν,
ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τε
γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.
οὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,
255
ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,
ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,
ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼ
ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,
ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,
260
κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένος
μὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·
νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·
ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,
ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,
265
ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,
τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ
τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.
καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς
μήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ
270
μήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ
τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·
ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις
τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκη
χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.
275
Χορός
ὥσπερ μʼ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδʼ, ἄναξ, ἐρῶ.
οὔτʼ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντʼ ἔχω
δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν
Φοίβου τόδʼ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.
Οἰδίπους
δίκαιʼ ἔλεξας· ἀλλʼ ἀναγκάσαι θεοὺς
280
ἃν μὴ θέλωσιν οὐδʼ ἂν εἷς δύναιτʼ ἀνήρ.
Χορός
τὰ δεύτερʼ ἐκ τῶνδʼ ἂν λέγοιμʼ ἁμοὶ δοκεῖ.
Οἰδίπους
εἰ καὶ τρίτʼ ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.
Χορός
ἄνακτʼ ἄνακτι ταὔθʼ ὁρῶντʼ ἐπίσταμαι
μάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρʼ οὗ τις ἂν
285
σκοπῶν τάδʼ, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.
Οἰδίπους
ἀλλʼ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτʼ ἐπραξάμην.
ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς
πομπούς· πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.
Χορός
καὶ μὴν τά γʼ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαίʼ ἔπη.
290
Οἰδίπους
τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.
Χορός
θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.
Οἰδίπους
ἤκουσα κἀγώ. τὸν δʼ ἰδόντʼ οὐδεὶς ὁρᾷ.
Χορός
ἀλλʼ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γʼ ἔχει μέρος,
τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδʼ ἀράς,
295
Οἰδίπους
ᾧ μή ʼστι δρῶντι τάρβος, οὐδʼ ἔπος φοβεῖ.
Χορός
ἀλλʼ οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν· οἵδε γὰρ
τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδʼ ἄγουσιν, ᾧ
τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.
Οἰδίπους
ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τε
300
ἄρρητά τʼ, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,
πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δʼ ὅμως
οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν· ἧς σὲ προστάτην
σωτῆρά τʼ, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.
Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,
305
πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν
μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,
εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ
κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.
σύ νυν φθονήσας μήτʼ ἀπʼ οἰωνῶν φάτιν
310
μήτʼ εἴ τινʼ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,
ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δʼ ἐμέ,
ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.
ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν· ἄνδρα δʼ ὠφελεῖν ἀφʼ ὧν
ἔχοι τε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.
315
Τειρεσίας
φεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέλη
λύῃ φρονοῦντι· ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ
εἰδὼς διώλεσʼ· οὐ γὰρ ἂν δεῦρʼ ἱκόμην.
Οἰδίπους
τί δʼ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.
Τειρεσίας
ἄφες μʼ ἐς οἴκους· ῥᾷστα γὰρ τὸ σόν τε σὺ
320
κἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.
Οἰδίπους
οὔτʼ ἔννομʼ εἶπας οὔτε προσφιλῆ πόλει
τῇδʼ, ἥ σʼ ἔθρεψε, τήνδʼ ἀποστερῶν φάτιν.
Τειρεσίας
ὁρῶ γὰρ οὐδὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημʼ ἰὸν
πρὸς καιρόν· ὡς οὖν μηδʼ ἐγὼ ταὐτὸν πάθω—
325
Οἰδίπους
μὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γʼ ἀποστραφῇς, ἐπεὶ
πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι.
Τειρεσίας
πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτʼ· ἐγὼ δʼ οὐ μή ποτε
τἄμʼ, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σʼ, ἐκφήνω κακά.
Οἰδίπους
τί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλʼ ἐννοεῖς
330
ἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;
Τειρεσίας
ἐγὼ οὔτʼ ἐμαυτὸν οὔτε σʼ ἀλγυνῶ. τί ταῦτʼ
ἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.
Οἰδίπους
οὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρου
φύσιν σύ γʼ ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,
335
ἀλλʼ ὧδʼ ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;
Τειρεσίας
ὀργὴν ἐμέμψω τὴν ἐμήν, τὴν σὴν δʼ ὁμοῦ
ναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλʼ ἐμὲ ψέγεις.
Οἰδίπους
τίς γὰρ τοιαῦτʼ ἂν οὐκ ἂν ὀργίζοιτʼ ἔπη
κλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδʼ ἀτιμάζεις πόλιν;
340
Τειρεσίας
ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.
Οἰδίπους
οὐκοῦν ἅ γʼ ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.
Τειρεσίας
οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδʼ, εἰ θέλεις,
θυμοῦ διʼ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.
Οἰδίπους
καὶ μὴν παρήσω γʼ οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,
345
ἅπερ ξυνίημʼ· ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶ
καὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαι θʼ, ὅσον
μὴ χερσὶ καίνων· εἰ δʼ ἐτύγχανες βλέπων,
καὶ τοὔργον ἂν σοῦ τοῦτʼ, ἔφην εἶναι μόνου.
Τειρεσίας
ἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματι
350
ᾧπερ προεῖπας ἐμμένειν, κἀφʼ ἡμέρας
τῆς νῦν προσαυδᾶν μήτε τούσδε μήτʼ ἐμέ,
ὡς ὄντι γῆς τῆσδʼ ἀνοσίῳ μιάστορι.
Οἰδίπους
οὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδε
τὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;
355
Τειρεσίας
πέφευγα· τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.
Οἰδίπους
πρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.
Τειρεσίας
πρὸς σοῦ· σὺ γάρ μʼ ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.
Οἰδίπους
ποῖον λόγον; λέγʼ αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.
Τειρεσίας
οὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ʼκπειρᾷ λέγων;
360
Οἰδίπους
οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν γνωστόν· ἀλλʼ αὖθις φράσον.
Τειρεσίας
φονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.
Οἰδίπους
ἀλλʼ οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.
Τειρεσίας
εἴπω τι δῆτα κἄλλʼ, ἵνʼ ὀργίζῃ πλέον;
Οἰδίπους
ὅσον γε χρῄζεις· ὡς μάτην εἰρήσεται.
365
Τειρεσίας
λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις
αἴσχισθʼ ὁμιλοῦντʼ, οὐδʼ ὁρᾶν ἵνʼ εἶ κακοῦ.
Οἰδίπους
ἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτʼ ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;
Τειρεσίας
εἴπερ τί γʼ ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.
Οἰδίπους
ἀλλʼ ἔστι, πλὴν σοί· σοὶ δὲ τοῦτʼ οὐκ ἔστʼ ἐπεὶ
370
τυφλὸς τά τʼ ὦτα τόν τε νοῦν τά τʼ ὄμματʼ εἶ.
Τειρεσίας
σὺ δʼ ἄθλιός γε ταῦτʼ ὀνειδίζων, ἃ σοὶ
οὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδʼ ὀνειδιεῖ τάχα.
Οἰδίπους
μιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτʼ ἐμὲ
μήτʼ ἄλλον, ὅστις φῶς ὁρᾷ, βλάψαι ποτʼ ἄν.
375
Τειρεσίας
οὐ γάρ σε μοῖρα πρός γʼ ἐμοῦ πεσεῖν, ἐπεὶ
ἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδʼ ἐκπρᾶξαι μέλει.
Οἰδίπους
Κρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;
Τειρεσίας
Κρέων δέ σοι πῆμʼ οὐδέν, ἀλλʼ αὐτὸς σὺ σοί.
Οἰδίπους
ὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνης
380
ὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,
ὅσος παρʼ ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,
εἰ τῆσδέ γʼ ἀρχῆς οὕνεχʼ, ἣν ἐμοὶ πόλις
δωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν,
ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,
385
λάθρᾳ μʼ ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,
ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,
δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν
μόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δʼ ἔφυ τυφλός.
ἐπεί, φέρʼ εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;
390
πῶς οὐκ, ὅθʼ ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδʼ ἦν κύων,
ηὔδας τι τοῖσδʼ ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;
καίτοι τό γʼ αἴνιγμʼ οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν
ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει·
ἣν οὔτʼ ἀπʼ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχων
395
οὔτʼ ἐκ θεῶν του γνωτόν· ἀλλʼ ἐγὼ μολών,
ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,
γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·
ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις
παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.
400
κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε
ἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρων
εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.
Χορός
ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπη
ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,
405
δεῖ δʼ οὐ τοιούτων, ἀλλʼ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦ
μαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.
Τειρεσίας
εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν
ἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.
οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·
410
ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.
λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·
σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,
οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα.
ἆρʼ οἶσθʼ ἀφʼ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν
415
τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,
καί σʼ ἀμφιπλὴξ μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸς
ἐλᾷ ποτʼ ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,
βλέποντα νῦν μὲν ὄρθʼ, ἔπειτα δὲ σκότον.
βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,
420
ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,
ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοις
ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;
ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,
ἅ σʼ ἐξισώσει σοί τε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.
425
πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμα
προπηλάκιζε· σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶν
κάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.
Οἰδίπους
ἦ ταῦτα δῆτʼ ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;
οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλιν
430
ἄψορρος οἴκων τῶνδʼ ἀποστραφεὶς ἄπει;
Τειρεσίας
οὐδʼ ἱκόμην ἔγωγʼ ἄν, εἰ σὺ μὴ ʼκάλεις.
Οἰδίπους
οὐ γάρ τί σʼ ᾔδη μῶρα φωνήσοντʼ, ἐπεὶ
σχολῇ σʼ ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.
Τειρεσίας
ἡμεῖς τοιοίδʼ ἔφυμεν, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ,
435
μῶροι, γονεῦσι δʼ, οἵ σʼ ἔφυσαν, ἔμφρονες.
Οἰδίπους
ποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μʼ ἐκφύει βροτῶν;
Τειρεσίας
ἥδʼ ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.
Οἰδίπους
ὡς πάντʼ ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.
Τειρεσίας
οὔκουν σὺ ταῦτʼ ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;
440
Οἰδίπους
τοιαῦτʼ ὀνείδιζʼ, οἷς ἔμʼ εὑρήσεις μέγαν.
Τειρεσίας
αὕτη γε μέντοι σʼ ἡ τύχη διώλεσεν.
Οἰδίπους
ἀλλʼ εἰ πόλιν τήνδʼ ἐξέσωσʼ, οὔ μοι μέλει.
Τειρεσίας
ἄπειμι τοίνυν· καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.
Οἰδίπους
κομιζέτω δῆθʼ· ὡς παρὼν σύ γʼ ἐμποδὼν
445
ὀχλεῖς, συθείς τʼ ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.
Τειρεσίας
εἰπὼν ἄπειμʼ ὧν οὕνεκʼ, ἦλθον, οὐ τὸ σὸν
δείσας πρόσωπον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου μʼ ὀλεῖς.
λέγω δέ σοι· τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαι
ζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνον
450
τὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,
ξένος λόγῳ μέτοικος, εἶτα δʼ ἐγγενὴς
φανήσεται Θηβαῖος, οὐδʼ ἡσθήσεται
τῇ ξυμφορᾷ· τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότος
καὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπι
455
σκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.
φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν
ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ
γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς
ὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτʼ ἰὼν
460
εἴσω λογίζου· κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,
φάσκειν ἔμʼ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.