Epeisodion 1
Οἰδίπους
οὔτʼ ἐκ θεῶν του γνωτόν· ἀλλʼ ἐγὼ μολών,
ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,
γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·
ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις
παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.
400
κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε
ἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρων
εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.
Χορός
ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπη
ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,
405
δεῖ δʼ οὐ τοιούτων, ἀλλʼ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦ
μαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.
Τειρεσίας
εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν
ἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.
οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·
410
ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.
λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·
σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,
οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα.
ἆρʼ οἶσθʼ ἀφʼ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν
415
