Prologos
Οἰδίπους
κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρων
ἵστασθε, τούσδʼ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,
ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδʼ ἀθροιζέτω,
ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος· ἢ γὰρ εὐτυχεῖς
145
σὺν τῷ θεῷ φανούμεθʼ ἢ πεπτωκότες.
Ἱερεύς
ὦ παῖδες, ἱστώμεσθα· τῶνδε γὰρ χάριν
καὶ δεῦρʼ ἔβημεν ὧν ὅδʼ ἐξαγγέλλεται.
Φοῖβος δʼ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα
σωτήρ δʼ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.
150
