Eksodos
Τεῦκρος
δώρημα κείνῳ ʼδωκεν Ἀλκμήνης γόνος.
ἆρʼ ὧδʼ ἄριστος ἐξ ἀριστέοιν δυοῖν
βλαστὼν ἂν αἰσχύνοιμι τοὺς πρὸς αἵματος,
1305
οὓς νῦν σὺ τοιοῖσδʼ ἐν πόνοισι κειμένους
ὠθεῖς ἀθάπτους, οὐδʼ ἐπαισχύνει λέγων;
εὖ νυν τόδʼ ἴσθι, τοῦτον εἰ βαλεῖτέ που,
βαλεῖτε χἠμᾶς τρεῖς ὁμοῦ συγκειμένους.
ἐπεὶ καλόν μοι τοῦδʼ ὑπερπονουμένῳ
1310
θανεῖν προδήλως μᾶλλον ἢ τῆς σῆς ὑπὲρ
γυναικός, ἢ τοῦ σοῦ γʼ ὁμαίμονος λέγω;
πρὸς ταῦθʼ ὅρα μὴ τοὐμόν, ἀλλὰ καὶ τὸ σόν·
ὡς εἴ με πημανεῖς τι, βουλήσει ποτὲ
καὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον ἢ ʼν ἐμοὶ θρασύς.
1315
Χορός
ἄναξ, Ὀδυσσεῦ, καιρὸν ἴσθʼ ἐληλυθώς,
εἰ μὴ ξυνάψων, ἀλλὰ συλλύσων πάρει.
Ὀδυσσεύς
τί δʼ ἔστιν, ἄνδρες; τηλόθεν γὰρ ᾐσθόμην
βοὴν Ἀτρειδῶν τῷδʼ ἐπʼ ἀλκίμῳ νεκρῷ.
Ἀγαμέμνων
οὐ γὰρ κλύοντές ἐσμεν αἰσχίστους λόγους,
1320
ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως;
Ὀδυσσεύς
ποίους; ἐγὼ γὰρ ἀνδρὶ συγγνώμην ἔχω
