Epeisodion 2
Δηιάνειρα
ἔνεστι, πείρᾳ δʼ οὐ προσωμίλησά πω·
Χορός
ἀλλʼ εἰδέναι χρὴ δρῶσαν, ὡς οὐδʼ εἰ δοκεῖς
ἔχειν, ἔχοις ἂν γνῶμα, μὴ πειρωμένη.
Δηιάνειρα
ἀλλʼ αὐτίκʼ εἰσόμεσθα, τόνδε γὰρ βλέπω
θυραῖον ἤδη· διὰ τάχους δʼ ἐλεύσεται.
595
μόνον παρʼ ὑμῶν εὖ στεγοίμεθʼ· ὡς σκότῳ
κἂν αἰσχρὰ πράσσῃς, οὔποτʼ αἰσχύνῃ πεσεῖ.
Λίχας
τί χρὴ ποεῖν; σήμαινε, τέκνον Οἰνέως,
ὡς ἐσμὲν ἤδη τῷ μακρῷ χρόνῳ βραδεῖς.
Δηιάνειρα
ἀλλʼ αὐτὰ δή σοι ταῦτα καὶ πράσσω, Λίχα,
600
ἕως σὺ ταῖς ἔσωθεν ἠγορῶ ξέναις,
ὅπως φέρῃς μοι τόνδε ταναϋφῆ πέπλον,
δώρημʼ ἐκείνῳ τἀνδρὶ τῆς ἐμῆς χερός.
διδοὺς δὲ τόνδε φράζʼ ὅπως μηδεὶς βροτῶν
κείνου πάροιθεν ἀμφιδύσεται χροΐ,
605
μηδʼ ὄψεταί νιν μήτε φέγγος ἡλίου
μήθʼ ἕρκος ἱερὸν μήτʼ ἐφέστιον σέλας,
πρὶν κεῖνος αὐτὸν φανερὸς ἐμφανῶς σταθεὶς
δείξῃ θεοῖσιν ἡμέρᾳ ταυροσφάγῳ.
οὕτω γὰρ ηὔγμην, εἴ ποτʼ αὐτὸν ἐς δόμους
610
