Epeisodion 1
Ἄγγελος
ὄκνου σε λύσω· τὸν γὰρ Ἀλκμήνης τόκον
καὶ ζῶντʼ ἐπίστω καὶ κρατοῦντα κἀκ μάχης
ἄγοντʼ ἀπαρχὰς θεοῖσι τοῖς ἐγχωρίοις.
Δηιάνειρα
τίνʼ εἶπας, ὦ γεραιέ, τόνδε μοι λόγον;
Ἄγγελος
τάχʼ ἐς δόμους σοὺς τὸν πολύζηλον πόσιν
185
ἥξειν φανέντα σὺν κράτει νικηφόρῳ.
Δηιάνειρα
καὶ τοῦ τόδʼ ἀστῶν ἢ ξένων μαθὼν λέγεις;
Ἄγγελος
ἐν βουθερεῖ λειμῶνι πρὸς πολλοὺς θροεῖ
Λίχας ὁ κῆρυξ ταῦτα· τοῦδʼ ἐγὼ κλύων
ἀπῇξʼ, ὅπως τοι πρῶτος ἀγγείλας τάδε
190
πρὸς σοῦ τι κερδάναιμι καὶ κτῴμην χάριν.
Δηιάνειρα
αὐτὸς δὲ πῶς ἄπεστιν, εἴπερ εὐτυχεῖ;
Ἄγγελος
οὐκ εὐμαρείᾳ χρώμενος πολλῇ, γύναι.
κύκλῳ γὰρ αὐτὸν Μηλιεὺς ἅπας λεὼς
κρίνει παραστάς, οὐδʼ ἔχει βῆναι πρόσω·
195
τὸ γὰρ ποθοῦν ἕκαστος ἐκμαθεῖν θέλων
οὐκ ἂν μεθεῖτο, πρὶν καθʼ ἡδονὴν κλύειν.
οὕτως ἐκεῖνος οὐχ ἑκών, ἑκοῦσι δὲ
ξύνεστιν· ὄψει δʼ αὐτὸν αὐτίκʼ ἐμφανῆ.
Δηιάνειρα
ὦ Ζεῦ, τὸν Οἴτης ἄτομον ὃς λειμῶνʼ ἔχεις,
200
