Epeisodion 1
Σιληνός
ὥστ’ εἰς ἄκρους γε τοὺς ὄνυχας ἀφίκετο.
Ὀδυσσεύς
πρὸς τῷδε μέντοι καὶ νόμισμα δώσομεν.
160
Σιληνός
χάλα τὸν ἀσκὸν μόνον· ἔα τὸ χρυσίον.
Ὀδυσσεύς
ἐκφέρετέ νυν τυρεύματ’ ἢ μήλων τόκον.
Σιληνός
δράσω τάδ’, ὀλίγον φροντίσας γε δεσποτῶν.
ὡς ἐκπιεῖν γ’ ἂν κύλικα μαινοίμην μίαν,
πάντων Κυκλώπων ἀντιδοὺς βοσκήματα,
165
ῥῖψαι τ’ ἐς ἅλμην Λευκάδος πέτρας ἄπο,
ἅπαξ μεθυσθεὶς καταβαλών τε τὰς ὀφρῦς.
ὡς ὅς γε πίνων μὴ γέγηθε μαίνεται·
ἵν’ ἔστι τουτί τ’ ὀρθὸν ἐξανιστάναι
μαστοῦ τε δραγμὸς καὶ παρεσκευασμένου
170
ψαῦσαι χεροῖν λειμῶνος, ὀρχηστύς θ’ ἅμα
κακῶν τε λῆστις. εἶτ’ ἐγὼ οὐ κυνήσομαι
τοιόνδε πῶμα, τὴν Κύκλωπος ἀμαθίαν
κλαίειν κελεύων καὶ τὸν ὀφθαλμὸν μέσον;
Χορός
ἄκου’, Ὀδυσσεῦ· διαλαλήσωμέν τί σοι.
175
Ὀδυσσεύς
καὶ μὴν φίλοι γε προσφέρεσθε πρὸς φίλον.
Χορός
ἐλάβετε Τροίαν τὴν Ἑλένην τε χειρίαν;
Ὀδυσσεύς
καὶ πάντα γ’ οἶκον Πριαμιδῶν ἐπέρσαμεν.
