Epeisodion 3
Ἄγγελος
Ἀργεῖος οὐκ Ἀργεῖος, ἠναγκασμένος,
θορύβῳ τε πίσυνος κἀμαθεῖ παρρησίᾳ,
905
πιθανὸς ἔτʼ αὐτοὺς περιβαλεῖν κακῷ τινι·
ὅταν γὰρ ἡδύς τις λόγοις φρονῶν κακῶς
πείθῃ τὸ πλῆθος, τῇ πόλει κακὸν μέγα·
ὅσοι δὲ σὺν νῷ χρηστὰ βουλεύουσʼ ἀεί,
κἂν μὴ παραυτίκʼ, αὖθίς εἰσι χρήσιμοι
910
πόλει. θεᾶσθαι δʼ ὧδε χρὴ τὸν προστάτην
ἰδόνθʼ· ὅμοιον γὰρ τὸ χρῆμα γίγνεται
τῷ τοὺς λόγους λέγοντι καὶ τιμωμένῳ.
ὃς εἶπʼ Ὀρέστην καὶ σὲ ἀποκτεῖναι πέτροις
βάλλοντας· ὑπὸ δʼ ἔτεινε Τυνδάρεως λόγους
915
τῷ σφὼ κατακτείνοντι τοιούτους λέγειν.
ἄλλος δʼ ἀναστὰς ἔλεγε τῷδʼ ἐναντία,
μορφῇ μὲν οὐκ εὐωπός, ἀνδρεῖος δʼ ἀνήρ,
ὀλιγάκις ἄστυ κἀγορᾶς χραίνων κύκλον,
αὐτουργός — οἵπερ καὶ μόνοι σῴζουσι γῆν —
920
ξυνετὸς δέ, χωρεῖν ὁμόσε τοῖς λόγοις θέλων,
ἀκέραιος, ἀνεπίπληκτον ἠσκηκὼς βίον·
ὃς εἶπʼ Ὀρέστην παῖδα τὸν Ἀγαμέμνονος
