Stasimon 6
[Episode]
Ἀργέϊον ξίφος ἐκ θανάτου πέφευγα
Φρύξ
βαρβάροις ἐν εὐμάρι-
1370
σιν, κεδρωτὰ παστάδων ὑπὲρ τέραμνα
πᾷ φύγω, ξέναι, πολιὸν αἰθέρʼ ἀμ-
πτάμενος ἢ πόντον, Ὠκεανὸς ὃν
Χορός
τί δʼ ἔστιν, Ἑλένης πρόσπολʼ. Ἰδαῖον κάρα;
1380
Φρύξ
Ἴλιον Ἴλιον, ὤμοι μοι,
Φρύγιον ἄστυ καὶ καλλίβωλον Ἴ-
δας ὄρος ἱερόν, ὥς σʼ ὀλόμενον στένω
ἁρμάτειον ἁρμάτειον μέλος
βαρβάρῳ βοᾷ διʼ ὀρνιθόγονον
1385
ὄμμα κυκνοπτέρου καλλοσύνας, Λήδας
ξεστῶν περγάμων Ἀπολλωνίων
Δαρδανία τλᾶμον Γανυμήδεος
Χορός
σαφῶς λέγʼ ἡμῖν αὔθʼ ἕκαστα τἀν δόμοις.
τὰ γὰρ πρὶν οὐκ εὔγνωστα συμβαλοῦσʼ ἔχω.
Φρύξ
αἴλινον αἴλινον ἀρχὰν θανάτου
1395
ὅταν αἷμα χυθῇ κατὰ γᾶν ξίφεσιν
ἦλθον ἐς δόμους, ἵνʼ αὔθʼ ἕ-
1400
καστά σοι λέγω, λέοντες
1400
τῷ μὲν ὁ στρατηλάτας πατὴρ ἐκλῄζεθʼ,
ὃ δὲ παῖς Στροφίου, κακόμητις ἀνήρ,
οἷος Ὀδυσσεύς, σιγᾷ δόλιος,
πιστὸς δὲ φίλοις, θρασὺς εἰς ἀλκάν,
1405
ξυνετὸς πολέμου, φόνιός τε δράκων.
μολόντες ἇς ἔγημʼ ὁ τοξότας Πάρις
γυναικός, ὄμμα δακρύοις
1410
ἕζονθʼ, ὃ μὲν τὸ κεῖθεν, ὃ δὲ
τὸ κεῖθεν, ἄλλος ἄλλοθεν πεφραγμένοι.
περὶ δὲ γόνυ χέρας ἱκεσίους ἔβαλον ἔβαλον
ἀνὰ δὲ δρομάδες ἔθορον ἔθορον
προσεῖπε δʼ ἄλλος ἄλλον ἐν φόβῳ πεσών,
κἀδόκει τοῖς μὲν οὔ,
1420
Χορός
σὺ δʼ ἦσθα ποῦ τότʼ; ἢ πάλαι φεύγεις φόβῳ,
1425
Φρύξ
Φρυγίοις ἔτυχον Φρυγίοισι νόμοις
παρὰ βόστρυχον αὔραν αὔραν
κύκλῳ πτερίνῳ πρὸ παρηίδος
ἀίσσων βαρβάροις νόμοισιν.
1430
σκύλων Φρυγίων ἐπὶ τύμβον ἀγάλ-
ματα συστολίσαι χρῄζουσα λίνῳ,
1435
φάρεα πορφύρεα, δῶρα Κλυταιμήστρᾳ.
πέδῳ δεῦρʼ ἀποστᾶσα κλισμοῦ,
1440
Πέλοπος ἐπὶ προπάτορος ἕδραν
ἵνʼ εἰδῇς λόγους ἐμούς. —
ἄγει δʼ ἄγει νιν· ἃ δʼ ἐφείπετʼ,
οὐ πρόμαντις ὧν ἔμελλεν·
1445
ὁ δὲ συνεργὸς ἄλλʼ ἔπρασσʼ
οὐκ ἐκποδὼν ἴτʼ; ἀλλʼ ἀεὶ κακοὶ Φρύγες.
ἔκλῃσε δʼ ἄλλον ἄλλοσʼ ἐν
στέγαισι· τοὺς μὲν ἐν σταθμοῖ-
σιν ἱππικοῖσι, τοὺς δʼ ἐν ἐξ-
έδραισι, τοὺς δʼ ἐκεῖσʼ ἐκεῖθεν ἄλλον ἄλ-
1450
λοσε διαρμόσας ἀποπρὸ δεσποίνας.
Χορός
τί τοὐπὶ τῷδε συμφορᾶς ἐγίγνετο;
αἰαὶ φονίων παθέων ἀνόμων
1455
τε κακῶν ἅπερ ἔδρακον ἔδρακον
ντες ἄλλος ἄλλοσʼ ἐν χεροῖν
δίνασεν ὄμμα, μή τις παρὼν τύχοι.
ὡς κάπροι δʼ ὀρέστεροι γυ-
ναικὸς ἀντίοι σταθέντες
1460
κακός σʼ ἀποκτείνει πόσις,
λευκὸν δʼ ἐμβαλοῦσα πῆχυν στέρνοις
κτύπησε κρᾶτα μέλεον πλαγᾷ·
φυγᾷ δὲ ποδὶ τὸ χρυσεοσάνδαλον
κόμας δὲ δακτύλους δικὼν Ὀρέστας,
Μυκηνίδʼ ἀρβύλαν προβάς,
1470
ὤμοις ἀριστεροῖσιν ἀνακλάσας δέρην,
Χορός
ποῦ δʼ ἦτʼ ἀμύνειν οἱ κατὰ στέγας Φρύγες;
δόμων θύρετρα καὶ σταθμοὺς
μοχλοῖσιν ἐκβαλόντες, ἔνθʼ ἐμίμνομεν,
βοηδρομοῦμεν ἄλλος ἄλλοθεν στέγης,
1475
ὃ μὲν πέτρους, ὃ δʼ ἀγκύλας,
ὃ δὲ ξίφος πρόκωπον ἐν χεροῖν ἔχων.
τωρ ὁ Φρύγιος ἢ τρικόρυθος Αἴας,
1480
Πριαμίσι· φασγάνων δʼ ἀκμὰς
δὴ τότε διαπρεπεῖς τότʼ ἐγένοντο Φρύγες,
ἥσσονες Ἑλλάδος ἐγενόμεθʼ αἰχμᾶς,
1485
ὃ μὲν οἰχόμενος φυγάς, ὃ δὲ νέκυς ὤν,
ὃ δὲ τραῦμα φέρων, ὃ δὲ λισσόμενος,
νεκροὶ δʼ ἔπιπτον, οἳ δʼ ἔμελλον, οἳ δʼ ἔκειντʼ.
ἔμολε δʼ ἁ τάλαινʼ Ἑρμιόνα δόμους
1490
ἐπὶ φόνῳ χαμαιπετεῖ ματρός, ἅ
1490
ξυνήρπασαν· πάλιν δὲ τὰν Διὸς κόραν
ἐγένετο διαπρὸ δωμάτων
1495
μάγων τέχναις ἢ θεῶν κλοπαῖς.
τὰ δʼ ὕστερʼ οὐκέτʼ οἶδα· δρα-
πέτην γὰρ ἐξέκλεπτον ἐκ δόμων πόδα.
πολύπονα δὲ πολύπονα πάθεα
1500
Μενέλεως ἀνασχόμενος ἀνόνητον ἀ-
πὸ Τροίας ἔλαβε τὸν Ἑλένας γάμον.
Χορός
καὶ μὴν ἀμείβει καινὸν ἐκ καινῶν τόδε·
ξιφηφόρον γὰρ εἰσορῶ πρὸ δωμάτων
βαίνοντʼ Ὀρέστην ἐπτοημένῳ ποδί.
1505
Ὀρέστης
ποῦ ʼστιν οὗτος ὃς πέφευγεν ἐκ δόμων τοὐμὸν ξίφος;
Φρύξ
προσκυνῶ σʼ, ἄναξ, νόμοισι βαρβάροισι προσπίτνων.
Ὀρέστης
οὐκ ἐν Ἰλίῳ τάδʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐν Ἀργείᾳ χθονί.
Φρύξ
πανταχοῦ ζῆν ἡδὺ μᾶλλον ἢ θανεῖν τοῖς σώφροσιν.
Ὀρέστης
οὔτι που κραυγὴν ἔθηκας Μενέλεῳ βοηδρομεῖν;
1510
Φρύξ
σοὶ μὲν οὖν ἔγωγʼ ἀμύνειν· ἀξιώτερος γὰρ εἶ.
Ὀρέστης
ἐνδίκως ἡ Τυνδάρειος ἆρα παῖς διώλετο;
Φρύξ
ἐνδικώτατʼ, εἴ γε λαιμοὺς εἶχε τριπτύχους θανεῖν.
Ὀρέστης
δειλίᾳ γλώσσῃ χαρίζῃ, τἄνδον οὐχ οὕτω φρονῶν.
Φρύξ
οὐ γάρ, ἥτις Ἑλλάδʼ αὐτοῖς Φρυξὶ διελυμήνατο;
1515
Ὀρέστης
ὄμοσον — εἰ δὲ μή, κτενῶ σε — μὴ λέγειν ἐμὴν χάριν.
Φρύξ
τὴν ἐμὴν ψυχὴν κατώμοσʼ, ἣν ἂν εὐορκοῖμʼ ἐγώ.
Ὀρέστης
ὧδε κἀν Τροίᾳ σίδηρος πᾶσι Φρυξὶν ἦν φόβος;
Φρύξ
ἄπεχε φάσγανον· πέλας γὰρ δεινὸν ἀνταυγεῖ φόνον.
Ὀρέστης
μὴ πέτρος γένῃ δέδοικας ὥστε Γοργόνʼ εἰσιδών;
1520
Φρύξ
μὴ μὲν οὖν νεκρός· τὸ Γοργοῦς δʼ οὐ κάτοιδʼ ἐγὼ κάρα.
Ὀρέστης
δοῦλος ὢν φοβῇ τὸν Ἅιδην, ὅς σʼ ἀπαλλάξει κακῶν;
Φρύξ
πᾶς ἀνήρ, κἂν δοῦλος ᾖ τις, ἥδεται τὸ φῶς ὁρῶν.
Ὀρέστης
εὖ λέγεις· σῴζει σε σύνεσις. ἀλλὰ βαῖνʼ ἔσω δόμων.
Φρύξ
οὐκ ἄρα κτενεῖς με;
1525
Φρύξ
καλὸν ἔπος λέγεις τόδε.
1525
Ὀρέστης
ἀλλὰ μεταβουλευσόμεσθα.
Φρύξ
τοῦτο δʼ οὐ καλῶς λέγεις.
Ὀρέστης
μῶρος, εἰ δοκεῖς με τλῆναι σὴν καθαιμάξαι δέρην·
οὔτε γὰρ γυνὴ πέφυκας — οὔτʼ ἐν ἀνδράσιν σύ γʼ εἶ.
τοῦ δὲ μὴ στῆσαί σε κραυγὴν οὕνεκʼ ἐξῆλθον δόμων·
ὀξὺ γὰρ βοῆς ἀκοῦσαν Ἄργος ἐξεγείρεται.
1530
Μενέλεων δʼ οὐ τάρβος ἡμῖν ἀναλαβεῖν ἔσω ξίφους·
ἀλλʼ ἴτω ξανθοῖς ἐπʼ ὤμων βοστρύχοις γαυρούμενος·
εἰ γὰρ Ἀργείους ἐπάξει τοῖσδε δώμασιν λαβών,
τὸν Ἑλένης φόνον διώκων, κἀμὲ μὴ σῴζειν θέλει
σύγγονόν τʼ ἐμὴν Πυλάδην τε τὸν τάδε ξυνδρῶντά μοι,
1535
παρθένον τε καὶ δάμαρτα δύο νεκρὼ κατόψεται.
Χορός
ἕτερον εἰς ἀγῶνʼ, ἕτερον αὖ δόμος
φοβερὸν ἀμφὶ τοὺς Ἀτρείδας πίτνει.
— τί δρῶμεν; ἀγγέλλωμεν ἐς πόλιν τάδε;
ἢ σῖγʼ ἔχωμεν; ἀσφαλέστερον, φίλαι.
1540
— ἴδε πρὸ δωμάτων ἴδε προκηρύσσει
θοάζων ὅδʼ αἰθέρος ἄνω καπνός.
— ἅπτουσι πεύκας, ὡς πυρώσοντες δόμους
τοὺς Τανταλείους, οὐδʼ ἀφίστανται φόνου.
— τέλος ἔχει δαίμων βροτοῖς,
1545
— μεγάλα δέ τις ἁ δύναμις διʼ ἀλαστόρων
ἔπεσʼ ἔπεσε μέλαθρα τάδε διʼ αἱμάτων
διὰ τὸ Μυρτίλου πέσημʼ ἐκ δίφρου.