Epeisodion 4
Ἰοκάστη
ἰδίᾳ δὲ λυπρῶς. ἀλλʼ ἄνελθέ μοι πάλιν,
τί τἀπὶ τούτοις παῖδʼ ἐμὼ δρασείετον.
Ἄγγελος
ἔα τὰ λοιπά· δεῦρʼ ἀεὶ γὰρ εὐτυχεῖς.
Ἰοκάστη
τοῦτʼ εἰς ὕποπτον εἶπας· οὐκ ἐατέον.
1210
Ἄγγελος
μεῖζον τί χρῄζεις παῖδας ἢ σεσῳσμένους;
Ἰοκάστη
καὶ τἀπίλοιπά γʼ εἰ καλῶς πράσσω κλύειν.
Ἄγγελος
μέθες μʼ· ἔρημος παῖς ὑπασπιστοῦ σέθεν.
Ἰοκάστη
κακόν τι κεύθεις καὶ στέγεις ὑπὸ σκότῳ.
Ἄγγελος
κοὐκ ἄν γε λέξαιμʼ ἐπʼ ἀγαθοῖσι σοῖς κακά.
1215
Ἰοκάστη
ἢν μή γε φεύγων ἐκφύγῃς πρὸς αἰθέρα.
Ἄγγελος
αἰαῖ· τί μʼ οὐκ εἴασας ἐξ εὐαγγέλου
φήμης ἀπελθεῖν, ἀλλὰ μηνῦσαι κακά;
τὼ παῖδε τὼ σὼ μέλλετον, τολμήματα
αἴσχιστα, χωρὶς μονομαχεῖν παντὸς στρατοῦ,
1220
λέξαντες Ἀργείοισι Καδμείοισί τε
ἐς κοινὸν οἷον μήποτʼ ὤφελον λόγον.
Ἐτεοκλέης δʼ ὑπῆρξʼ ἀπʼ ὀρθίου σταθεὶς
πύργου, κελεύσας σῖγα κηρῦξαι στρατῷ·
ἔλεξε δʼ· ὦ γῆς Ἑλλάδος στρατηλάται
1225
Δαναῶν ἀριστῆς, οἵπερ ἤλθετʼ ἐνθάδε,
