Epeisodion 1
Πολυνείκης
τὰ μὲν πυλωρῶν κλῇθρά μʼ εἰσεδέξατο
διʼ εὐπετείας τειχέων ἔσω μολεῖν.
ὃ καὶ δέδοικα μή με δικτύων ἔσω
λαβόντες οὐκ ἐκφρῶσʼ ἀναίμακτον χρόα.
ὧν οὕνεκʼ ὄμμα πανταχῇ διοιστέον
265
κἀκεῖσε καὶ τὸ δεῦρο, μὴ δόλος τις ᾖ.
ὡπλισμένος δὲ χεῖρα τῷδε φασγάνῳ
τὰ πίστʼ ἐμαυτῷ τοῦ θράσους παρέξομαι.
ὠή, τίς οὗτος; ἢ κτύπον φοβούμεθα;
ἅπαντα γὰρ τολμῶσι δεινὰ φαίνεται,
270
ὅταν διʼ ἐχθρᾶς ποὺς ἀμείβηται χθονός.
πέποιθα μέντοι μητρί, κοὐ πέποιθʼ ἅμα,
ἥτις μʼ ἔπεισε δεῦρʼ ὑπόσπονδον μολεῖν.
ἀλλʼ ἐγγὺς ἀλκή· βώμιοι γὰρ ἐσχάραι
πέλας πάρεισι, κοὐκ ἔρημα δώματα.
275
φέρʼ ἐς σκοτεινὰς περιβολὰς μεθῶ ξίφος
καὶ τάσδʼ ἔρωμαι, τίνες ἐφεστᾶσιν δόμοις.
ξέναι γυναῖκες, εἴπατʼ, ἐκ ποίας πάτρας
Ἑλληνικοῖσι δώμασιν πελάζετε;
Χορός
Φοίνισσα μὲν γῆ πατρὶς ἡ θρέψασά με,
280
