Epeisodion 2
Θεοκλύμενος
Ἄπολλον, ὡς ἐσθῆτι δυσμόρφῳ πρέπει.
Ἑλένη
οἴμοι, δοκῶ μὲν κἀμὸν ὧδʼ ἔχειν πόσιν.
1205
Θεοκλύμενος
ποδαπὸς δʼ ὅδʼ ἁνὴρ καὶ πόθεν κατέσχε γῆν;
Ἑλένη
Ἕλλην, Ἀχαιῶν εἷς ἐμῷ σύμπλους πόσει.
Θεοκλύμενος
θανάτῳ δὲ ποίῳ φησὶ Μενέλεων θανεῖν;
Ἑλένη
οἰκτρόταθʼ, ὑγροῖσιν ἐν κλυδωνίοις ἁλός.
Θεοκλύμενος
ποῦ βαρβάροισι πελάγεσιν ναυσθλούμενον;
1210
Ἑλένη
Λιβύης ἀλιμένοις ἐκπεσόντα πρὸς πέτραις.
Θεοκλύμενος
καὶ πῶς ὅδʼ οὐκ ὄλωλε κοινωνῶν πλάτης;
Ἑλένη
ἐσθλῶν κακίους ἐνίοτʼ εὐτυχέστεροι.
Θεοκλύμενος
λιπὼν δὲ ναὸς ποῦ πάρεστιν ἔκβολα;
Ἑλένη
ὅπου κακῶς ὄλοιτο, Μενέλεως δὲ μή.
1215
Θεοκλύμενος
ὄλωλʼ ἐκεῖνος. ἦλθε δʼ ἐν ποίῳ σκάφει;
Ἑλένη
ναῦταί σφʼ ἀνείλοντʼ ἐντυχόντες, ὡς λέγει.
Θεοκλύμενος
ποῦ δὴ τὸ πεμφθὲν ἀντὶ σοῦ Τροίᾳ κακόν;
Ἑλένη
νεφέλης λέγεις ἄγαλμα; ἐς αἰθέρʼ οἴχεται.
Θεοκλύμενος
ὦ Πρίαμε καὶ γῆ Τρῳάς, ὡς ἔρρεις μάτην.
1220
Ἑλένη
κἀγὼ μετέσχον Πριαμίδαις δυσπραξίας.
Θεοκλύμενος
πόσιν δʼ ἄθαπτον ἔλιπεν ἢ κρύπτει χθονί;
Ἑλένη
ἄθαπτον· οἲ ἐγὼ τῶν ἐμῶν τλήμων κακῶν.
